LYDIA EN DIE WIT-VERGEET-BOSSIE

brood

 

 

My mens,dis nou al 3 jaar wat ek by Smiley werk.  Ek kan nog onthou hoe ek hier by hom beland het, soos gister sit dit nog in my gedagtes vas.

Daai dag in Dorothy se winkel toe ons ontmoet het was asof Die Here Homself aan ons kom vasbind het.

Ek het hom maar Smiley begin noem. Hy het daardie dag  sy regte naam vir my gegee, maar ek kon nie daai naam onthou nie. Toe vat ek maar die naam Smiley en so sal dit wees.  Hy het mos daai manier van smile wat mens se hart sommer saf maak. Saf soos ‘n ma se hart.

Ek het hom op ‘n keer gevra wat hy nou juis hier op die vissersdorpie kom doen het. Dis dan so alleen en afgesonder hier.  Die naaste groot dorp is omtrent 2 ure se ry hiervandaan, en dit nogal grondpad ook nog.

 

Ek het hom sommer so reguit in sy gesig gevra, want die nuuskierigheid het my klaar. Dit het aan my bly klou, soos wanneer mens aan ‘n sopbeen sal sit en suig.

 

“Kyk hier Smiley, sệ nou vir my hoekom het jy nou juis hier in die baai kom bly?” het ek sommer net gevra en hom stip aangekyk

Mens, het ek die kind jamme gekry toe dit lyk of sy oge vol trane wil skiet.

“Ag my Liewe Engel, ek het sommer kom sterre pluk” was sy antwoord, toe smile hy.

“Nou wat maak jy met die ster as jy hom gepluk het?” wou ek weet  en ek sou aanhou karring met die ding totdat ek die antwoord het wat ek wil he.

“Ek vryf hom blink, dan sit ek hom onder my kussing” het hy gesệ

Dis asof die kind ‘n antwoord vir alles het.  En daai antwoorde kom so sonder dat hy eers dink. Ek verwonder my aan dit.

“En dan as die ster onder my kussing lệ, droom ek soete blink drome. Drome van jou” het hy gesệ voordat ek nog kon verder vra.

 

Mens, ek het op die kombuis stoel gaan sit en hom aangekyk soos mens vir ‘n spooksel in die donker sal aankyk.

Ek het my hande so in my voorskoot gevou en toe my kopdoek dieper oor my voorkop getrek.

 

“Maak daar vir ons ‘n koppie rooibostee, toe man Smiley” het ek toe maar gevra.

Dis asof ek klaar die antwoord gekry het op die vraag van hoekom hy hier kom bly het.

Sien, ek het geweet wanneer om te praat en wanneer om nou maar die ding te los.

“Maak jy vir ons tee, toe my ou Engel. Jou tee proe moes so lekker soos wyn”

“Sal jy nou ‘n duiwelsding oor my kom uitspreek?’ het ek kamma geraas met hom.

Mens kan nie vir die kind kwaad word of raas nie.

“Watse duiwelsding?” het hy gevra met oe wat soos pierings lyk.

Ag vadertjie tog, dis asof ek my eie tong kan afbyt as ek ‘n ding aanpraat wat liewer kon bly.

EK weet mos dat Smiley-kind altyd agter ‘n storie aan is

“Ag nee, Boerkind, ek praat sommer. Sit daar die ketel aan, dan maak ek die tee. Kyk hoe mooi lệ die see daar agter.  Vandag kom die skuite weer leeg in.” het ek die ding ander pad toe gepraat.

“Hoe weet mens dit, Lydia?” het hy aan die ander ding begin krap.

Ek het toe maar besluit om die vraag oor die see en snoek te los en te vertel van my vervalling in die wynbottle.

“Nee man, lank terug toe my man nog geleef het, het ek mos verval in die bottle.” Het ek begin vertel.

Mens, ek praat mos nie eintlik oor hierdie ding nie, maar ek praat voor Smiley asof dit die regte ding is.  So sonder om skaam te wees.  Sien, soms weet ‘n mens net dinge.

“Haai, Lydia my Engel. Hoe bedoel jy dan nou?”

“Ja, ek was rof in die bottle.” Het ek so in die tee-maak vertel.

“Haai, my Liewe Engel. Gelukkig is dit verby. Dis gister-dinge.” Het Smiley gesệ en my hand gevat.

 

Op daai dag was dit asof daar ‘n ketting aan ons harte vasgemaak is om nooit weer losgemaak te word nie.

 

Dis soos ‘n ketting-band wat nie losgemaak wil word nie. Dis ‘n vir-altyd-ding

“Jy weet, my oorlede ou man het al baie keer sy klere gevat, weggeloop net om later weer terug te kom.  Maar ek het in die bottle gebly.”

“Wanneer het jy toe die bottel gelos,” het hy gevra.

“So paar jaar nou. Dalk so 8 jaar wat ek hom nie meer vat nie. Dis nou net die rook wat my nog vashou, maar hy is bietjie beter as die wyn.”

 

Smiley het toe by die kombuis tafel, langs my kom sit.  Hy het ‘n slukkie aan sy tee gevat, by die venster uitgekyk en die beskuit-blik nader getrek.

“Ag nee, Lydia, Kyk die blik is dolleeg. Wanneer het die beskuit dan opgeraak?” het hy gevra. Net soos sy maniere maar was.  Hande en arms in die lug met ‘n stem wat te hoog is vir ‘n man van sy ouderdom.

“Smiley, dis jy wat die beskuit so eet.  Ek weet mos dat jy in die nag opstaan en die beskuit saam met melk eet.” Het ek vir hom gesệ.

“Hoe weet jy dit?: het hy gevra en byna op my skoot gespring. Ek moes net keer.

“Dis wat die ‘wit-vergeet-bossie’ vir my geseệ het.” Het ek sommer so aspris gesệ net om die aandag af te kry van die lee blik beskuit, want ‘n lee blik beskuit beteken dat daar vandag geknie moet word vir brood en my elmboog is reeds nie lekker na laasnag se koue wat oor die baai kom leệ het nie.

 

Ek het hom stip aangekyk, want ek kan sien dat hy ‘n storie wil he oor die wit-vergeet-bossie.

 

“Lydia, my geliefde Engel mens, wat vir ‘n ding is die wit-vergeet-bossie?” het hy byna soos ‘n simpel mens aangegaan.

Jong, ek kon nog nooit verstaan het hoekom hy altyd Ge-Engel en Ge-Darling het. Ek het mos ‘n naam, maar sien, dis die eerste keer in die 64 jaar van my lewe ‘n blanke mens my so Engel en Darling. En om by te sệ, die ander kleurling mense in die baai was dik jalloers oor dit.

“Boerkind,” het ek begin en hy het geweet as ek eers ‘Boerkind” dan kom daar ‘n storie.

“Die ou mense het geglo dat as mens daardie spesifieke bossie in die veld pluk, hom fyn druk en dan kou, het mense geglo wat jy praat.  Soos as jy moet hof toe gaan, kou jy die wit-vergeet-bossie sodat die smaak in jou mond sit.  Of as jy stout was en jy moet ‘n storie maak vir jou ma, kou jy vir wit-vergeet-bossie.”

“Maar my Darling, dis mos klomp snert daai” het die kind sommer in my gesig vir my gesệ

 

“Dis die Godsewaarheid.  Daai bossie groei hier agter in die veld as jy Doppieskraal se kant toe stap. Hy het sulke fyn blommetjies wat lyk soos katoen klossies.  Ons het hom dan gepluk en gekou. Daar was die tyd toe ek en my broer van daai geel appelkosies by ou Cohen se winkel gesteel het en ons gevang is.  Daar was nie tyd om nog Doppieskraal toe te hardloop om die bossie te pluk nie, toe sệ my broer dat hy nog ‘n takkie van gister se pluk in sy sak het.  Ons het sommer so kop onderstebo oppad kafee toe aan die ding gekou.  Ou Meneer Cohen was streng en ons was so bang dat hy vir onse ma en pa sou vertel. Dan wag daar ‘n helse pak by die huis vir ons. Meneer Cohen vra toe of ons die appelkosies gesteel het en ons sệ uit een mond, ‘NEE”. Toe sy het ons lieg mos nou dik. Hy het hulle getel en toe ons by die deur uit is was daar 4 weg. Waar is hulle heen?” vertel ek die storie vir Smiley, maar ek las maar bietjie stukkies by

“Haai nee, My darling, het hy toe vir jou ma vertel?”

“Wag eers, moenie die storie daar voor loop haal nie.  Ons sệ toe vir hom dat ons regtig nie die appelkosies gevat het nie, toe sệ hy vir ons dat ons maar daardie bossies kan uitspoeg, dit werk tog nie”

Die kind lag so.

“En toe? vertel nog”

“Ek kyk toe vir my broer en sien hoe hy daai bossie afsluk. Ek sluk ook toe maar.  Ons was so bang. Ons het kombpleet gestaan en bewe soos ons voete bymekaar voor die man staan. En daar gaan Meneer Cohen aan die lag en sệ dat as mens die wit-vergeet-bossie insluk, jou derms gaan knoop”

 

Maar toe lag Smiley so erg dat ek sommer saam begin lag het.

“Het jou derms toe geknoop?” het Smiley gevra.

“Ja, dit het omtrent kasterolie sluk gevat om daai derms weer los te kry” het ek sommer die storie aangedik.

 

Dis so deur die lag deur, dat Smiley toe opstaan en in die kombuiskas beginner grou.

“Wat maak jy nou?” het ek gevra.

“Ek soek die meel en suurdeeg. Ons moet knie. Hier is nie brood in die huis nie” het die kind die ding sommer so in die lug loop vang.

“Jy gaan knie, nie ek nie. Ek het ‘n elmboog aan my” het ek vir hom gesệ want ek het mos nou my sit gekry op die kombuisstoek en die sonnetjie was so lui op die vloer by my voete val.

“Ek sal knie, maar dan gaan jy die oond dophou as ek my lệ gaan lệ so 12 uur se kant.

“Ek sal die oond dophou” het ek gesệ

 

Man, die kind het mos die manier om in die middae te slaap. So van twaalf uur se kant af tot drie uur.  Hoe hy nog slaap oorhou vir die nag, verstaan ek glad nie.

 

Daar sit ek toe en kyk hoe hierdie Boerkind die meel beginne meng en dit toe knie.

Net soos ek hom geleer het.  Dis asof ek na my eie hande sit en kyk, soos daai boerkind knie.

Dit smaak my sy knie-ery maak die trane in my los.

“Jy knie daai deeg te droog en te styf” het ek sommer gesệ

 

“Issie, Lydia, my Darling, jy het vir my geleer dat ek hierdie deeg so moet oorvou en hom dat uitknie sodat dit soos ‘n bul se kop met horings lyk. Kyk, so” het die Boerkind my parmantig aangepraat.

 

Genade, mens, ek het sommer hartseer gevoel. Dis mos die einste hoe ek hom leer knie het. Dit smaak my dat die broodbakkery nog ‘n ketting was wat ons aanmekaar vasgeknoop het sonder om losgemaak te wil word.

 

Ek vat toe maar die broodpannetjie en beginne hom met botter uit te smeer.  Stadig van hoek tot kant, veral in die hoekies totdat my hande blink van die botter. Ek vat toe  die bak waarin die brood moet swel en spoel hom uit.  Ek droog hom goed af.  Ek skud toe die plastieksakkie uit waarmee ons hom gaan toedraai.  Toe vat ek die kombers, stap tot by die kombuisdeur en skud hom uit.

My mens, toe die kind die deeg klaar geknie het, vou hy hom in.  Hy gee dit vir my aan en ek sit dit mooi netjies in die skottel om te rys.  Ek bind die plastieksakkie om hom vas en vou hom in die kombers toe.

“So, nou kan hy maar op sy tyd rys” het ek gesệ.

So vat Smiley die toegevoude dee gen stap kamer toe.

“Wat gaan jy met die deeg maak?” het ek verbaas gevra.

“Ek gaan hom in die bed sit sodat hy sommer lekker kan rys. Dis mos warm so onder die komberse van ‘n kooi” het hy uitbundig gelag. Ek het hom gelos.

Ek het darm wonderlike goete by die boerkind gesien.  Iets wat ek gedink het ek nooit in my hele lewe sou sien nie.

Hy het by my kom sit.  Sy voete ook in die son wat deur die kombuis deur val.  Ons het vir die see gesit en kyk, maar in onse gedagtes was daar baie prate wat gepraat is.

“Lydia, my Darling.  Daai blinkgevryfde ster wat ek onder my kussing sit, is ‘n ster vir die wyn-bottel waarin jy verval het, maar uitgekom het. Dis ‘n ster vir die wit-vergeet-bossie toe jy die appelkosies gesteel het. Dis ‘n ster vir die brood wat jy my leer bak het.  En ‘n special ster, net virjou.

 

LYDIA EN DIE BOERKIND

Ousus 2

LYDIA EN DIE BOERKIND

Stanley Cierenberg

‘N STORIE OOR TWEE MENSE WAT BY MEKAAR UITKOM…

Nou kyk My mens, die geskinder het onse dorpie goed getref toe daardie snaakse mannetjie vinger alleen  hier kom bly het.  Omdat die dorp verlate en klein is, kan die mense nie wag vir ‘n nuwe intrekker of ‘n storie nie. En so was dit ook gewees.

Hy het in daardie ou hoekhuis gaan bly. Dis ‘n entjie uit die dorp uit, maar nogsteeds ‘n see uitsig.  Sommige mense het gesệ dis maar beter dat hy daar op die soom van die dorp loop bly, want hy is darm maar te eienaadig om hier tussen die res van ons te bly.

Siestog, ek het te aardig gevoel oordat hulle die mannetjie so beskinder. Skaamteloos sệ ek vir jou.

Dorothy wat die winkel het sệ vir my die mannetjie stap vroeg in die oggend pad af, see se kant toe.  Dan stap hy ver af, tot anderkant daai duine, dan verdwyn hy blykbaar vir ure.

Dorothy sệ dat hy daar agter die duine besig is met ‘n toordery. Dis ‘n altaar wat hy daar het, het sy vir iemand vertel.

Oom Pierre wat heeldag op sy stoep sit en die see bekyk het al geseệ die mannetjie het harsingskudding opgedoen toe hy klein was, dis hoekom hy so alleen dwaal.  “As jy maar kyk loop hy stoksielalleen see toe, duine toe en soms net veld in.

Oom Pierre sệ hy loop en praat met homself soos wat mens met die bose geeste sou loop en praat.  Dis ‘n boosheid.  Daar sal gebid moet word.  “Ons sal die Profeet moet gaan vertel” het hy gesệ

Dis toe die ding nou al by bid en hande oplệ gaan draai het, dat  ek besluit het om af te suiker na Dorothy se winkel om te hoor.  Ek het skoon swak gevoel die dag toe Die Profeet een Sondag oggend oorsly loudspeaker van die bose, die duiwel en sy trawante in ons midde praat, sodat die hele dorp kon hoor.

Dorothy sal weet, want die mannetjie koop mos  daar. Dis in elk geval die enigste winkel op die dorp.

My bene het skoon te kort gevoel soos die haastig in my gesit het.

“Dorothy, jy sệ die mannetjie is beboos?” het ek gevra en my hande so in my voorskoot se sakke gedruk.

“”Lydia, as daai mannejie stap, stap die boosheid lagns hom. Hand aan hand.” het sy gesệ en haar bors vasgegryp.

“Haai nee, Mens, kan seker nie so erg wees nie” het ek gesệ en my arms op my bors gekruis.

“Het jy dan die boosheid langs hom sien wandel, Dorothy?’ moes ek vra.

Dorothy kon my nie antwoord op daai vraag nie.

Ek het my staan gestaan om die storie te hoor.  Ek steur my gewoontlik nie aan mense se storie-makery nie, maar hierdie ding het my gedagtes gevat

“Jy weet, Lydia, werk is skaars op die dorp.  AS hier nuwe mense inkom moet ‘n mens maar spring om ‘n huiswerkie of strykwerk te kry voordat iemand anders dit doen. Hoekom gaan jy nie maar daar na sy huis toe en vra nou of daar ietsie is om te doen nie?” het Dorothy my aangepraat.

“Oor my dooie liggaam, Dorothy” het ek byna verstik.

“Daai mannetjie sal my dood veroorsaak.  Hoor net hoe gaai hy op die vlakte, en die kerse wat hy so in die aand brand” moes ek net keer.

“Nee Lydia, dit kan nie so erg wees nie.  Sien, noudat jou man ook oorlede is, sal jy iets moet doen vir ‘n ekstra.  Die vissermanne sệ vir my as die snoekskuite inkom is die mannejtie daar en hy koop snoek laat dit snaaks lyk.  Smaak my dat hy darm geld het” het Dorothy my nog aangepraat.

Ek kon sweer dat sy my so aanpraat omdat sy self nuuskierig is.

En daar gebeur die ding toe voor my oe. Mens, ek dog die see kon my insluk toe die mannetjie by die winkel ingestap kom. Kort, vinnige treetjies, regop rug en arms wat beduie.
“Mornings Girlies, hoe gaan dit vanoggend” het die mannetjie gepraat met ‘n stem wat dalk bietjie te hoog is vir ‘n man s’n.

Ek het vir Dorothy gekyk en sy vir my.  Dis asof daar ‘n bose gees oor die winkel kom lệ het. Of altans, so het dit vir my gevoel.  Maar dis asof daar iets moois aan die anderkant van die bose gees was.  Soos ‘n engel of iets.

“More mens, hoe gaan dit?” het Dorothy gegroet en moeilik gesmile..

“Dot, my geliefde Dot, ek kom kry net ‘n botteltjie melk vir die koffie.  Terwyl ek nou hier is, ken jy nie iemand wat in my huis kan kom werk nie. Ek sukkel om alles gedoen te kry”

Dis op daardie oomblik dat ek my kopdoek so met my duim en wysvinger oor my voorkop getrek het en sommer deur toe gemik het.

“Ja, Hartjie, Lydia soek reeds ‘n los werkie. Sy het nou net vir my gevra of ek van iemand weet” het die Listigheid in Dorothy se mond kom klim.

“Nee wat, los maar.  Ek is te oud om te werk. Ek het ‘n knieg aan my en my kop bly seer.” Het ek al wat verskoning is uitgedink.

En toe gaan die mannetjie eers aan…

“Jy oud, kyk my liewe engel jy het nog klomp lood in daai potlood van jou”

Die mannetjie het gepraat asof dit sy laaste praat is.  Op en af, heen en weer en het hy met daai hande en arms van hom beduie.

Kan dit wees dat hierdie mannetjie reg in die kop is? Het ek by myself gewonder.

Ek is toe daar uit en wat daar tussen hom en Dorothy gepraat is sal ek nie weet nie.

Maar mens, so het 2 weke verby gegaan en toe ek weer sien, staan ek in die mannetjie so kombuis en was skottelgoed.  Asof dit nie genoeg is nie, hang ek sy klere op die draad om droog te word en stryk dit ook nog.

“Aai my liewe Lydia ek is tog se bly dat jy tog maar besluit het om vir my te kom help in die huis.” Het hy die dag begin.

“Ja, ek moet sệ dat ek ook nie te spyt is oor die besluit nie.  Jy het my nie veel van ‘n keuse gegee nie.” Het ek op ‘n dag vir hom gesệ

“Ag my liewe Engel, jy red my lewe.  Maak daar ‘n koppie tee vir ons. Kom sit eers hier by die tafel. Kom gesels eers” het die kind begin

Jong, in my lewe het ek nog nooit ‘n blanke man gesien wat so oor ‘n storie is nie. En dit nogal storie maak met onse  kleurling-mense.

Ek sal nou lieg as ek moet sệ dat hierdie kind, nie in my hart kom kruip het nie. Stadig maar seker, dag vir dag het hy my hart saf gemaak.  Al wat mens is in die dorp, tot onder by die blokke, waar almal woon, het my voorgekeer om te verneem na die mannetjie.

Sonder skaam het hulle my uitgevra en al wat ek kon doen is om my skouers op te trek en te sệ dat hulle maar self moet gaan kyk.

“Lydia, het hy toorgoed daar in sy huis” het Dorothy vir my op ‘n dag gevra.
“Jy sal maar moet kom kyk” het ek gesệ en my trui oor my borste getrek en weer aangeloop.

Hoekom die mense nou juis moet dink dat hy toorgoed het, weet ek nie.  Hierdie man is dood normaal, net soos die res van ons.  Maar aai een ding wat ek wel kan sệ is dat hy van stories hou. Ek moet soms heeldag sit en stories maak. Ek het al vir hom gesệ “Kyk hier, die huis gaan homself nie skoonmaak nie” ….maar hy het niks getraak nie.  As hy ‘n storie wil hy, moet hy ‘n storie kry.

Soms is dit lekke, want dan hoef ek nie te werk nie.  Net by die tafel sit en stories vertel.

As die dag begin met “Kom sit eers hier by my” dan weet ek dat hierdie huis gaan stilstaan tot namiddag toe, maar sien, ek het nie omgegee nie.  Dit was darm te lekker om so met ‘n koppie tee te sit en met die mannetjie te praat. En die tee kom nogal uit sy hand uit. Lekker.

“Dink jy dit gaan koud word vandag” het hy die dag vir my gevra.

“Ja, as jy daar oor die see kyk en sien hoe dik die mis lệ.  As daai mis so lyk kan jy maar weet hier is weer oppad. En groot wind more” het ek maar gesệ.

Kyk, ek was ook nie elke dag seker waste antwoorde om vir die kind te gee nie.  Ek het maar net gesệ wat in my kop kom

Siestog, ek praat so van die kind.  Hy moet seker al in die 30 wees, maar vir iemand soos ek wat in die 60 is, is dit mos maar ‘n kind.

Mens, ek weet nou nie hoe om dit te sệ nie, maar dag vir dag, week vir week, maand vir maand, jaar vir jaar het ek en die man al nader aan mekaar gekom.

Tot op daardie dag, dis nou seker so jaar of wat vandag ek daar begin werk het, wat hy vir my gevra het:

“Lydia, hoekom skinder die mense van my?  Hoekom wil die ander wit mense nie vriende met my wees nie?”

Aarde tog.  Ek wou gehad het die aarde moet vir my insluk, want sien, ek het dieselfde vraag vir myself oor en oor gevra.

Die ander kleurling mense het dit vir my ook gevra.  Tot die vissermanne onder by die skuite het vir my gesệ dat daardie man darm anders as die ander is.  Hy praat altyd, lag, maak grappe en vir sommige mense gee hy ‘n drukkie.  Ons ken nie daai nie.  Hier is dit nog wit by wit en bruin by bruin.

“Lydia, kry ek nie ‘n drukkie vandag nie?” het hy een oggend vir my gevra to ek inval.

Ek was flou van skrik.  Voor ek nog iets kon sệ het die kind my en gee my ‘n druk.  Asof dit nie genoeg is nie druk hy ‘n soen op my wang.  Mense, ek was flou.

“Kom vertel vir my ‘n storie. Hoe was dit in die ou dae hier in Vlakwaterbaai?”

“Was hier vroeer jare blanke mense, of net kleurling?”

Aai tog. Hy het tog so aanhou kerm en ek het geweet waarheen hierdie kerm en vrae heen gaan.  Ek was te bang om te antwoord.

“Nee man, moenie die vadoeke so vuil maak nie” het ek anderpad probeer praat toe hy doenig raak met die vadoek.

“Draai toe die kraan. Kyk hoe drup die ding.  Is daar nog genoeg gas. Jy weet gas is skaars op die dorp en die Bakkie gaan eers oormore weer dorp toe’ het ek al om die ding probeer praat.

“Toe, sệ nou Lydia”

Het hy aanhou kerm en met groot blou oe na my gekyk.

Man, die saak staan so.

Ons weet nie altyd hoe die lewe werk nie, maar as die Here dinge bymekaar sit, kan ons dit nie weer uitmekaar haa lnie.  Die Here vrae nie vraens nie, Hy doen dinge en ons moet dit so vat. Of ons nou wil of nie.

Die mense het aanhou praat.  Dorothy het knaend vrae gevra.  Die blankes op die hoek waar Meisie werk het tot vir Meisie uitgevra.  Niemand het ‘n woord gesệ oor die Mannetjie nie.  Dis asof hy sy geheime in ons kleurling mense se harte kom wegsteek het.

“Lydia, hoekom is party mense bruin en ander nou weer wit?” het hy gevra.

“Dis Die Here se dinge daai. Ons mag nie vraens vra nie”

Dis maar al wat in my kop gekom het.

Dis nou al 3 jaar wat ek by die man werk. Ek het sy snaaksigheid maar leer ken. En sonder dat ek dit weet het hy dieper in my hart kom kruip.

Tot op daardie wintersdag toe ek by sy huis instap, en ek ruik iets wat my bene onder my wou laat swik.

Op die hout tafel in die kombuis staan ‘n varsgebakte brood en ‘n pot boontjiesop.

“Kyk, Lydia, ek het dit vir jou gemaak” het hy so hard geskreeu ek kon sweer hulle hoor hom tot onde by die baai waar die visserskuite staan.

Ek dog eers ek sien liegte, maar dis die Godsewaarheid hier voor my.

“Here my Boerkind, so het Die Here brood vir die mense gebreek, dit staan in die Bybel en ek is nie eens seker vir wie almal hy die brood gebreek het nie.  Maar hier staan ek in ‘n boer se huis en hy het vir my ‘n brood gebak. Here, my Boerkind, wat kan ek sệ”

Ek kon die skrik op die kind se gesig sien oor die Boerkind-ding.

“Hoekom is ek jou Boerkind, Lydia” het hy reguit in my gesig gevra.

“Ag, Boerkind, jy is maar my Boerkind, want ek weet Die Here het jou op my pad gesit toe dit moeilik gegaan het en Dieselfde Here het my op jou pad gesit toe dit moeilik was vir jou. Ek weet van jou verlies. Ek weet jou ma en pa is dood in ‘n plaasmoord, ek het die briefie in jou Bybel gesien. Maar nou is jy my Boerkind, ons is nou saam.”

Die kind het net daar gehuil, my om die lyf gevat, op die wang gesoen en ons het brood en sop geeet.  Soos ‘n regte egte familie.

Blog at WordPress.com.

Up ↑