GOEP EN SY TAS

Tannie Hessie Benson vertel:
“Toe my niggie se seun die dag trou, was dit ‘n vreemde gedoente. Daardie einste troue was op die nuus, die tv, in koerante selfs tot in die Wagtoring van die Jehovas. Dit was diè troue in Pretoria
Mense het van ver ingekom vir die troue, selfs ingevlieg van ander lande af.
Ou Goep was so ingenome met homself gewees. (dis nou my niggie se seun, die bruidegom)
Die naam Goep is maar ‘n aangeneemde naam, want hy het mos altyd so op die werk geloop en roep.
Hy het na honde geroep, katte, ander mense, die voeēls in die neste. Maar hy kon nie lekker R sê nie, toe word hy maar Goep.
Goep het ‘n skelm streek gehad, maar kom ons maak dit nou mooi duidelik, dis nou baie ver langs family.

Die dag met die troue, sien ek die bruid vir die eerste keer.

‘My koot, sy lyk soos ‘n Knysna Pappagaai!’ skreeu ek toe nou.
“Stil!’ sê my oorlede Charles.

Die mense wat ingevlieg het van Suidwes, Lorenzo Marques en India is met die mooiste karre gehaal op die lughawe en so is hulle in ‘n stoet die dorp ingelei.

Amper soos om ‘n nuwe dominee te kry. Dan het ons ook so in ‘n stoet gery.

Goue, silwer en rooi konfetti is voor in die pad gegooi.

Toe daai bruid uitklim, skrik ek myself lam.

EK staar die vrou skaamteloos aan. Sy kom dan uit Indie uit. Sy is geSarie, geKolletjie en alles. Die reuk van haar wierook hang oor die hele Pretoria en daai hare van haar is so plat en blink geAmla dat mens vir dae aaneen sal moet was om die olie uit te kry.

“Gup, kry dit tas” sê sy toe sy uit die kar klim.
Darm kon so bietjie afrikaans praat….dink ek

Een van die stoet se karre het die vreemdste nommerplaat. R 007 GP

Waarvoor staan die R? vra ek toe vir ou Goep.

Tannie Hessie, moenie se hard praat nie. Stadig nou. Hierdie nommerplate is vervals. Ons kon nie die regtes opsit nie, want anders betaal die mense nie vir die troue nie. Dis skelm mense. Maar Tannie sien, die saak staan so. Pretoria se straatname is mos verander. Geen mens weet waar ons nou is nie, maar toe reken ek, siende dat die res van die ou PROES straat gevind is, was die R nog al die tyd weg. Ek kon nie daai woord oor my lippe kry nie en omdat ek sukkel om R te seê maak ons nou maar die nommer net met ‘n R….Tannie Sien,?

Ek verstaan niks nie.

“Proes straat is weg, maar gelukkig toe kry hulle die P, O E en die S, maar die R was weg….toe maak ons dit sommer maar so. As tannie Verstaan.?

ek dink ek verstaan.

Meteens kom daar ‘n stem oor die gedruis van mense en karre en toe ek sien, staan die bruidegom en skreeu.

GUP, KRY DIE TAS….ONS MOET GAAN AANTREK….skreeu sy op suiwer afrikaans.
AMANDLA skreeu Goep.

Ek wil huil.

Daar stap Gup en die tas die Lost City binne en van die res van die troue kan ek nie onthou nie, want al wat ek kon sien is die R, vir GUP en sy TAS.

Advertisements

DIE PRINS

DIE PRINS

 

Gedurende ‘n warm, somersdag stap Die Prins deur die Tankwakaroo, oppad Paradys toe.

 

Op sy pad loop hy ‘n kameelperd raak.

“Wat doen jy hier?” vra Die Prins

“Ek kom soek my strepe” antwoord die kameel.

“In die Tankwa?” vra die Prins.

“Ja”

 

Die Prins stap verder aan, deur ‘n pan en langs drie bome verby wat in ‘n ry staan. Daar loop hy vir Tier raak.

“Wat doen jy hier?” vra die Prins vir Die Tier

“Ek kom soek my kolle” antwoord Die Tier.

“In die Tankwa?” vra Die Prins

“Ja”

 

Die Prins stap verder, verby ‘n stroompie water en drie groot klippe

Daar loop hy vir Muishond raak.

“Wat doen jy hier?” vra Die Prins

“Ek kom soek my stink” antwoord die Muishond

“Hier in die Tankwa” vra Die Prins.

“Ja”

 

En daar voor die Prins so oë spring Die Muishond in die water en skrop sy lyfie met ‘n stukkie Lavender takkie.

Die Tier kom aangehardloop.

Die Kameel kom aangestap.

En daar in die suiwerste stroompie water kry Muisond sy stink, Tier sy kolle en Kameel sy strepe.

 

KARELTJIE

So twee huise van ons af het Kareltjie en sy ma-hulle gewoon.

Na skool het Kareltjie altyd na my toe gekom, dan maak ek vir ons visvingers en kaasbroodjies en aanmaak koeldrank.

Kareltjie was een van daardie kinders wat goed was met alles. Van rugby tot atletiek.

Op ‘n dag, na skool, kom Kareltjie weer by my vivingers en kaasbroodjies eet. Hy vra toe of ek nie saam met hom wil swem nie.

Ek sê toe “Nee dankie, dis net my sussies wat die swembad gebruik, maar jy is welkom”

Kareltjie trek sy hemp uit en spring in daai swembad. Dis nie net die randjie om die swembad wat nat geword het nie.

Ek het op ‘n seilstoel gesit en my verkyk aan Kareltjie in die swembad. Hy was so gemaklik in die water. Hy was mooi.

Toe Kareltjie uit die swembad klim en met sy nat lyf langs my op ‘n seilstoel kom sit vra hy:

“Wat wil jy word as jy groot is?”

“Ek weet nog nie. Ek het nog nie so ver gedink nie.” Het ek skaam gesê

“Ek wil ‘n brandweerman word.” Het hy trots gesê.

Ek wou nog iets oor die brandweerman en die brandblusser sê toe ek na sy nat broek kyk, maar besluit om stil te bly. Ek het vroeg in my lewe geleer om stil te wees.

“Jy moet in die kunste gaan” sê Kareltjie vir my.

“Ek sal daaraan dink”

“Nee, jy moet dit doen. Moenie dat hulle vir jou iets anders vertel nie. Word ‘n aktuer. Moenie jou steur aan die ewige hel se vlamme wat jou gaan brand nie. Ek het gehoor toe die dominee dit vir my ma gesê het. Hy was by ons vir huisbesoek en kollekte ,toe ek dit hoor. Die dominee het jou glo eendag in jou ma se rok sien stap, al om die swembad.” het Kareltjie aangehou.

My mond het oopgehang.

Weereens het ek geleer om niks te sê nie.

 

 

 

Daardie woorde het deur my hele hoëskoolloopbaan in my kop vasgesteek. Veral die ewige helse vuur wat my gaan bykom.

 

Jare later tydens my universiteits dae toe ek vreeslik gewaagd was met my kleredrag en met make up ge-eksperimenteer het, loop ek vir Kareltjie die dag by die kantien raak.

“Jy het sowaar kom kuns swot” het hy gesê, my omhels en gelag.

“Drama” sê ek

“Dis goed, ek het jou mos gesê” sê Kareltjie

“Wat doen jy”? vra ek

“Ek is ‘n brandweerman. Ek het mos op skool gesê dis wat ek gaan word, en ek het. Vertel my alles van jou. Waar bly jy nou? Nee, ek sal vir jou toebroodjie en koffie betaal. Ek skuld jou in elk geval vir al daai lekker visvingers en kaasbroodjies wat jy gemaak het toe ons op skool was”

Ek het vir ‘n oomblik gedink dis ‘n engel wat op my kom lê het.

 

Ek en Kareltjie het mekaar weer so paar keer gesien en hy het al mooier geword in sy Brandweerman klere. Ek het al vreemder geword.

 

Tot op ‘n dag.

 

Ek en Kareltjie was weer by die kantien.

“Mense soos jy moet in die ewige vuur brand” het iemand agter my gesê. Dit was ‘n teologie student.

“Dis ‘n sonde in die oë van die Here. Die helse vuur gaan jy beetkry en vir jou brand tot in alle ewigheid.” Het die teologie student aanghou.

Ek het stil gebly. Kareltjie het na my gekyk, geglimlag en gesê : “Kom ons eet gou ons broodjies dan gaan wys ek jou iets”

“Nee, ek kan nie” het ek gesê

“Jy gaan saam met hom brand as jy met mense soos hy meng” sê die teologie student

Ek bly stil

Kareltjie bly stil.

Die teologie student het nog ‘n paar woorde oor die hel en die vuur gesê, toe Kareltjie opstaan en wegstap. Ek bly alleen by die tafeltjie sit met ‘n prekende teologie student. Dis die eensaamste en bangste wat ek nog ooit in my lewe gevoel het.

Maar toe gebeur ‘n wonderwerk.

Kareltjie kom om die hoek gestap, bloedrooi uniform, harde hoed op sy kop, handskoene, groot bootse en ‘n groot, rooi brandblusser in sy arms.

Hy hou daai brandblusser so in sy arms vas soos wat ‘n bruidegom sy bruid oor die drumpel sal dra.

Teen hierdie tyd is ek so deurkemaar ek sluk my toebroodjie heel in, gooi die laaste koffie in my keel af en net voordat ek wou opsring en weghardloop, spuit Kareltjie vir my met daai Brandblusser. Dis net wit skuim waar jy kyk. Oor die tafel, oor my gesig, oor my pikswart klere, my mooi skoene, my hare, my gesig tot my hande. Alles toegespuit in die witste wit skuim. Amper soos die wit skuim van branders wat op die strand breek.

Net voordat ek kon kwaad word, sê Kareltjie:

“Moenie worry nie. Daardie helse, ewige vuur-vlamme sal jou nooit bykom nie. Ek het hulle geblus” en hy vee met sy hand die meeste skuim van my gesig af.

Hy kyk my diep in my oë wat soos pierings deur die skuim loer en sê:

“Ek sal uitkyk. AS daar ‘n vlammetjie is sal ek hom blus. Jy hoef nooit vir die vuur bang te wees nie, want nou is jy ‘n engel. Kyk hoe mooi wit is jy”.

Kareltjie het my hand gevat en ons het deur die tuin gestap. Ek, spierwit geskuim, en Kareltjie met ‘n bloedrooi uniform en ‘n brandblusser in sy arms.

DIE DINER

Hulle sê dat die koffie by hierdie Diner die lekkerste koffie in die dorp is, maar vir my proe koffie soos koffie.

 

Die rede hoekom ek na hierdie spesifieke Diner toe kom, is nie die smaak van die koffie nie. Dis die tafel in die hoek met die sypaadjie uitsig, die kelner se denim en die ginmasium wat op die oorkantste hoek is waar duisende engle in tights in en uit gaan.

 

 

Elke middag om vier uur stop daar ‘n pikswart motor voor die Diner. Soms is daar nie parkering nie, dan, soos hulle sê “Double Park” hy tot duisende engele in tights se ontsteltenis. Dan vir daardie paar minute wanneer die swart kar stop en sy klim uit, vergeet ek vir ‘n oomblik van die kelner se jeans en die engele wat in en uit en ek staar die vrou wat uitklim skaamteloos aan.

 

Dis die stylvolste, mooiste, elegantste vrou wat ek nog ooit in my lewe gesien het. Soos baie mense sal sê: “Sy het daai iets”.

 

Wanneer sy by die kar uitklim, maak sy die karkdeur toe en stap reguit na die Diner toe. Sy kyk nooit terug of waai vir die ander persoon in die kar nie. Die kar trek weg en verdwyn.

 

Sy gaan staan gewoonlik voor die venster van die Diner, kyk stip na die venster, trek haar romp reg en soms trek sy aan haar sykouse net om seker te maak sy lyk perfek.

Ek het al begin wonder of die vrou nie ‘n spieël by die huis het nie.

 

Sy maak dan ‘n groot, wit sambreel oop, kyk vir die laaste keer deur die venster en stap weg. As dit die dag reën , het sy ‘n sambreel, as die son skyn het sy ‘n sambreel en as dit net bewolk is ook die sambreel. Die vrou fassineer my vreeslik. Sy het daardie kyk in haar wat mens nie weet of sy jou raaksien of nie.

 

Sy verdwyn om die hoek, soms by die vrugte winkel in, koop ‘n paar appels, perskes en ‘n trossie druiwe. Dan stap sy na die telefoon hokkie toe, bel iemand en praat gewoonlik so 10 minute lank. Vir daardie tien minute is my aandag weer by die jeans en die engele in tights.

 

Ek weet dis 10 minute, want by die tyd wat die kelner my tweede koppie koffie kom skink, praat sy nogsteeds. Twee koppies koffie se drink is ‘n tien minute drink.

 

Dan gebeur die snaakste ding. Sy kom staan weer voor die venster met haar sambreel, kyk deur die venster, trek aan haar romp en sykous en waai vir die kelnder. Hy waai terug.

 

Dan stap sy by die Diner in. AS hy besig is om my derde koppie te skink, los hy gewoonlik die spul net so en ek kry ‘n halwe koppie koffie, maar dit pla my nie. Hy stap met die koffie-kannetjie in sy regterhand vinnig na haar toe, soengroet haar op die wang en glimlag. Dis mooi. (Die glimlag, ek bedoel)

 

Sy gaan sit op die die regop stoel by die toonbank naby die koffie masjien en kruis haar bene oormekaar.

 

Die kelner bring vir haar koffie in die mooiste, witste, fynste koppie, sonder dat sy eers vra. So asof hy presies weet wat sy drink.

“Hulle ken mekaar seker goed” dink ek.

 

Sy hou dan die koppie met haar duim en wysvinger vas, vat klein slukkies koffie en as sy klaar is, sit sy die koppie mooi terug in die piering en stoot dit net so sentimeter of so weg, met die punte van haar vingers. Sy het altyd klein en stadige bewegings. Dis wat haar so elegant maak.

 

Sy staan op, vat die mandjie groente en hou die sambreel so in die middel vas, so asof sy wil keer dat die ding nie moet oopspring in die Diner nie.

 

Sy kyk nooit rond nie.

Stap reguit deur toe, maak die deur stadig oop, wag op die trappie wat ‘n seildakkie oor het, maak die sambreel oop en draai dan weer venster toe. Sy kyk vir die laaste keer deur die venster en doen alles van voor af. Romp, sykous en ‘n staar asof sy niemand sien nie.

 

Hoe die groot swart kar weet dat dit tyd is om haar weer te kom oplaai, sal g’n mens ooit weet nie, maar daardie kaar is nooit laat of nooit vroeg nie. Net op tyd.

Dan is sy weg.

 

Hierdie storie gebeur elke dag, behalwe Sondae wannneer die Diner toe is.

 

Tot op ‘n dag wat die wonderlikste ding met my gebeur.

 

Die swart kar stop weer, sy klim uit, sambreel oop, romp, sykous, telefoon hokkie vrugte en dan kom sy in vir koffie. Die kelner soengroet op elke wang, my koppie dan soos gewoonlik halfpad vol.

 

Sy gaan sit by die regop stoel, kruis haar bene, maak die sambreel staan op sy dun puntjie. Vandag let ek vir die eerste keer op dat die sambreel puntjie net so dun is soos haar stillettos. Dis ongelooflik mooi.

 

Maar op hierdie dag draai sy haar kop stadig om, kyk na my en in haar oë sien ek ‘n glimlag. Dis die mooiste glimlag.

Ek wou nog wonder hoe die vrou die regkry om met haar oë te glimlag sonder om haar mond te trek, toe gebeur die mooiste ding wat ek nog ooit in my lewe gesien het.

 

Sy staan op, vat die sambreel in die middel vas en stap uit. En voordat die kelner die koppie kon wegvat, vlieg daar ‘n spierwit skoenlapper by die koppie uit. Hy klap sy vlerkies vinnig, draai om die man met die denim aan, vlieg oor die koffie masjien, maak ‘n draai tot teen die dak en toe vlieg hy na my toe.

 

Hy kom sit op my hand en fladder sy vlerkies stadig op en af en staan op sy fyn pootjies wat amper soos die vrou se stillettos lyk.

Dis die mooiste skoonste wit. Ek verkyk my aan hom. Dis beeldskoon. Hy vlieg van my hand af en gaan sit op die stukkie papier waarop ek my telefoon nommer vir die kelner met die denim aan wou skryf.

 

 

Ek tel die potlood op en skryf ‘n sin op ‘n stukkie papier. Die skoenlapper vlieg op, draai om my kop en mik om op my skouer te kom sit, maar net voordat hy sit, vlieg hy by die deur uit na die vrugte winkel toe en gaan sit op ‘n druiwekorrel.

 

Ek lees die sin wat ek geskryf het.

 

“Jy is soveel meer as wat jy DINK jy is” staan op die papier.

 

Ek lees dit weer, hierdie keer met ‘n fluisterstem sodat ek my eie woorde kan hoor, en kyk by die venster uit en in die motreën staan die vrou, kyk na my, lig haar hand en waai vir my.

 

Ek waai terug, die man in die denim glimlag vir my en ek stap by die diner uit, reguit vrugte winkel toe om vir my ‘n trossie druiwe te koop.

 

Toe ek die eerste korreltjie in my mond sit en ek byt hom oop sodat ek die soet van die druif kan proe, weet ek dat ek eintlik bedoel is vir baie groter dinge as net sommer dit…

 

BLOMME VAN NAMAKWALAND

BLOMME VAN NAMAKWALAND

 

 

Dis September en ek ry deur Namakwaland opppad see toe. Die lang, reguit, pad lê voor my uitgestrek soos ‘n ding wat geen einde het nie.

 

Aan die kante van die teerpad staan die oranje gousblommetjies al geil. Dis helder. Dis vrolik. Dis mooi.

 

Ek ry verby ‘n naambord wat sê: “Soebatsfontein”. Aan die ander kant van die pad is ‘n naambord wat lees “Soekmekaar.” Dis mooi name. Dis asof die name van die plekke uitgesoek is om by die blomme te pas.

 

Ek ry stadiger en kyk so bietjie dieper die vlaktes in. Ek moet seker my oog van die eindelose teerpad afhaal. Daai lang pad maak my gespanne.

 

Hierdie vlakte, wat ‘n maand terug dalk nog vaal was, is nou helder-bont. Dit lyk asof ‘n kunstenaar se verfkwas die vlakte beetgekry het en hom met koorsagtige passie ingekleur het.

 

Ek weet nie of ek my dit verbeel nie, maar hoe langer ek na die blomme en kleure kyk, hoe helderder word hulle. Dis mooi.

 

Ek dink toe so by myself dat as Andy Warhol ‘n vaal skilderdoek kon kleur gee, sou hy hierdie vaal vlakte ook so kon inkleur. Maar hoe meer ek na die vlakte kyk en al stadiger ry, sien ek ‘n tipiese Andy prentjie. Die helder oranje gousblomme so langs die pad is die lippe van die vrou . Mooi, helder, met ‘n sjarmante glimlag. Die blouer blommetjies dieper die vlakte in moet haar eyeshadows wees, met hier en daar ‘n wit strepe om die kontoer van die gesig reg te kry. My mens, maar ek verkyk my aan die hele Namakwaland se veld en hoe meer ek kyk hoe meer sien ek die vrou met die make up…en dit word al mooier.

Ek trap briek en stop net daar by ‘n grondpad wat afdraai na regs.

 

Ek klim uit my kar, trek my asem in en blaas dit weer stadig uit. Ek vat aan haar lippe, ek stap vlakte in en vryf oor haar oë. Ek streel oor haar ligpienk wange. Ek pluk selfs ‘n stukkie van haar lip af en druk ‘n stukkie van haar blou eyeshadow in my hare.

 

Ek gaan sit tussen die kleurgedoente, plat op die grond, toe gaan lê ek en kyk na die hemel.

 

Daar in die stilte van Namakwaland lê ek langs die ingekleurde vrou en toe ek my oë weer toemaak hoor ek haar sê:

 

“My kind, moenie vir iets Soebat nie. Moenie goeters en dinge soek nie want alles is hier om jou. Moenie worry nie. Alles sal fine wees. Èk is hier, hier by jou.”

 

HUISKONSERT IN HEIDESTRAAT

DIE HUISKONSERT

 

By die hoekhuis in Heidestraat hoor’n mens  stemme en meubels wat skuif. ‘n Opgewekte klank.

Die wilgerboom gooi ‘n lang skadu oor die vensters van die sitkamer om die ergste warmte van die middagson uit te hou.

Trek en stoot, vashaak, stoot en trek word ‘n lazyboy by die deur uitgedra.  Tot die bank met die houtpote en blomkussings word na ‘n ander hoek getrek.  Die koffietafel word uitgedra en gaan staan maak op die stoep.  Die ding is net oorbodig.  Hy maak die plek onnodig vol.  Hy moet plek maak vir nog ‘n lyf.

Dis volmaan-aand en die maan lyk donsig tussin die takke van die slap wilgerboom en meteens kry die donker lewe, die slap takke praat ‘n taal wat net hulle verstaan en iewers breek ‘n takkie af met ‘n string grasgroen blare daaraan.

Die vrou met die wye rok wat tot op die grond sleep bind die klossie groen blare om haar kop vas. Dis so mooi. Die ander man wat agter haar stap pluk ‘n geel blommetjie en druk dit in haar hare, so tussen die klossies groet blaartjies.

“My blomtuin” sệ hy vir haar.

Hulle loop hand aan hand.  Hy dra ‘n paar boeke in sy linkerhand en sy ‘n handsak van die mooiste bontlap.

Langs hulle is nog ‘n paar mense, agter hulle staan ‘n paartjie teen die ou Escort se bonnet en soen ‘n laaste soen voordat hulle nader staan.

Heidestraat word lewend, want dis Vrydagaand.

Presies om agt uur is die sitkamer vol mense.  Mense wat lag, praat en sommige wat net sit en luister.

‘n Man met ‘n wilde snor sit ingedagte en druk sy duim in sy pyp om die tabak net so bietjie stywer vas te kry sodat die pyp kan lekker kool.

Die mense se stemme maak die vertrek vrolik, die fyn-pienk-roos-muurpapier kleur die plek in en die groot-blom-motief-gordyne maak almal se harte mooi bont.

In die hoekie staan ‘n paar hout tamatie kassies teenmekaar gepak en hier en daar ‘n bier-krat om hom stewig te maak.  ‘n Tafel met die mooiste kerse en ‘n glaspotjie met blomme in staan langs die ou mikrofoon en teen die muur rus ‘n kitaar.  Die tamatiekissies is pikswart geverf en die flits wat aan die dak vasgemaak is maak ‘n helder lig op die swart kissies.  Dis net die woorde, LION LAGER, wat mens so tussen die kissies deur kan sien.

Die vertrek ruik na sigaret rook, na Springbok tabak en kromsteelpyp wat met die soet blomreuk parfuum van die vrouens meng.

Die ouer mense drink sjerrie, die man met die bruin krimpilene broek ruik na Old Spice en nog iemand ruik na Charlie parfuum. ‘n Soet reuk.

Meteens gaan die ligte van die sitkamer af en al wat mens kan sien is die flitliggie wat sy kol op die tamatiekis verhoog gooi en ‘n man met die mooiste stem lees ‘n gedig voor.

Toe hy klaar is klap die mense hande en vra of hy dit nie net weer een keer kan lees nie.  Hy skink ‘n glasie water, trek aan sy sigaret en lees dit weer.  Die vrou met die wye rok en wilgerblare in haar hare gaan staan langs home n speel op die kitaar.

Gert stop sy pyp.

Bees Belofte gooi nog ‘n brannewyntjie.

Karel van Kalklaagte hou sy bruid se hand vas en hulle glimlag vir mekaar.

Die donsige maan loer ook deur die venster in.

 

En daar in die sitkamer met die mooiste muurpapier en blomgordyne hou ons huiskonsert.  Die woorde gaan sit in die mure en klim by elke een se hart in, want ons is almal hier saam.

“Nooi volgende keer nog mense” sệ die man wat die gedig voorgelees het.

“Want ons woorde moet in harte ook kruip.  Kom lệ jou kop hier op my skouer, dan luister ons na die gedig wat die vrou met die kaal voete vir ons lees.”

 

Toe klap ons hande. Die muurpapier klap hande, die Springbok tabak klap hande en die brannewyn klap ook saam.  Die maan klap. Die vrou wat na Charlie ruik klap en die man wat se Old Spice –reuk tot anderkant die pad trek, klap ook saam.

Ons almal is nou saam.  Ons almal is mos maar bont.

 

 

 

Soms moet ons net die selfone, tablette en goeters by die deur uitdra en op die stoep gaan staan maak, want dis oorbodig, ons moet plek maar vir meer lywe..

Soms moet ons die sigarette wat met batterye werk op die stoep gaan staan maak, want dis onnodige, sodat ons weer na pyp en tabak kan ruik. Ons moet weer bont word.

TANT HESSIE EN DIE TEGNOLOGIE

“Dis van afkyk na julle goeters in julle hande en knoppies wat julle aanhoudend druk, dat julle niks meer om julle raaksien nie. Dis van ‘n gevroetel met ‘n ding so groot soos ‘n sakboekie in jou hand dat jy nie meer vir die vreemdeling glimlag nie, ook nie meer die Jasmyn in die vroegaand ruik nie, praat nie eens van die koffie en die scones op die tafel nie. Nee, so kan ons nie aangaan nie” praat Tannie Hessie Benson met iemand op die telefoon.
“Jy moet maar sorg dat jy kom kuier. Hierdie ding moet uitgeroei word. Hierdie siekte wat die mense nou het moet genees word. Ek kan dit nie alleen doen nie. Is dit net ek wat nog die Jasmyn ruik of die bloeisels sien. Daardie wonderlike soet reuk van die klokkies-blomme wat tot in die boonste boomtoppe kan rank is nou daar vir niks. Wat gaan van ons word? “ kletter Tannie Bessie die telefoon rooi-warm.

Ek wonder of sy werklik met iemand aan die ander kant praat, of praat sy maar net omdat praat praat is en dit uit haar siel moet kom?
Dit maak nie juis vreeslik saak nie, want 2 dae later kom daardie Alfonso mannetjie van oorsee hier aan met klomp skoenbokse onder die arm.
“En dit?” vra ek
“Kindjie, ons gaan die wêreld verander. Ons gaan ‘n nuwe asem in die mensdom se longe inblaas totdat daardie bors van trots opswel. Hierdie afval-gesprekke op gedoentetjies moet tot ‘n einde kom. Hierdie tweedehandse vriendskappe van mense wat sit en lag vir die elektroniese snert in hulle hande gaan stop. “
“Maar Tannie, dis die 21 ste eeu. Ons moet dit doen”
“Jy gaan net soos hierdie klomp om ons word. Kan jy nie sien die wêreld gaan vergaan nie? Kom Alfonso, haal daardie wolle uit. Ons moet begin”
“Waarmee begin, Tannie” wou ek weet.
Ek wou eers loop, maar dinge lyk vir my heel interessant en Alfonso lyk die meeste interessant.
“Kan ek jou nr kry?’ vra ek vir Alfonso
Hy frons
“Is jy op Whats app?” vra ek weer
Dit lyk of hy wil huil.
“Wat is jou profile naam?”
Dit lyk asof hy sweet.
“Kom kindjie, ons moet begin vleg. Dis diep winter en die Lente is om die draai. Vat vir jou ‘n rooi en wit wolletjie en maak ‘n armbadjie. Kyk, jy moet dit so om vleg en dan bind jy dit so vas.”
“Peep Peep” skreeu my foon
“Sit daardie antichrist af. Geen mens kan armbanjies met so dink op die agtergrond vleg nie. Alfonso, vat nog ‘n stuk wol en draai dit so om.”
Toe ek ‘n stukkie wol vat en begin vleg, kry my telefoon vlerke en vlieg tot bo in ‘n boom. My iPad kry eendvoete en swem weg. Al wat oorbly is die wol in my hande..
“Kind, rol daai wol so om. Jy mors. Hierdie is spesiaal. Knoop dit behoorlik vas.”
“Ja Tannie, maar wat gaan hier aan. My foon is weg. My iPad ook.”
Toe ek weer sien, sluk die boom my telefoon in en die iPad word ‘n waterval. Dis vreeslik mooi.
Daardie middag sit Alfonso, Tannie Hessie en ek met bokse vol rooi en wit wol armbadjies
“Kom kind, ons moet hierdie goeters gaan aflewer.”
So stap ons straat af en elke mens by wie ons verby loop kry ‘n armbadjie. Die hele dorp gons al en almal het rooi en wit wol om die arms.
So gaan staan Tannie Hessie onder ‘n appel boom.
“Hierso, Alfonso, dis joune. Kindjie, hierdie een is joune. Sit dit aan”
Alfonso sit sy wol bandjie aan sy regterarm en hy gee vir Tannie Hessie ook een.

Die hele winter stap die hele Tweeling met rooi en wit wolletjies.
Toe die lente kom, en die eerste bloeisels kom sit aan die bome, hardloop Alfonso en hang sy armbandjie aan die boom. Tannie Hessie sien haar peerboom begin knop en hang hare daaraan.
Ek hang myne toe aan die perskeboom.

Daardie somer gebeur ‘n wonderlike ding in Tweeling. Die bome dra swaar aan al die vrugte, die boere se landerye is groen en ryp (ek en Alfonso ook)
Terwyl Tannie Hessie Benson vir ons tee maak toe ons op die stoep sit, skryf Alfonso iets op ‘n papiertjie. Dis sy adres.
“Ek het nie ‘n telefoon nie, maar kom kuier by my as die somer verby is. Ons kan lekker gesels en lag. Ons kan sommer gaan blomme pluk ook” En hy smile vir my.

DIE VISSERS EN ‘n AREND

“kyk, die see is lekker plat vandag. Kom ons vat sommer daardie skuit wat daar staan om uit te gaan en vis te vang. Vandag wys ons die vissers hoe daar gevis moet word” sê die een man vir die ander. “maar ons is nie regte vissers nie. ons ken nie die see en die skuite so goed nie” sê die een man.
So vat hulle die skuit en hulle gaan see in.
“kyk hoe loop die vis. ons hoef nie regte vissers te wees nie. Ons vang mandjies vol. Ons gaan goed ryk word uit hierdie vis” sê die dikker een op die skuit.
Toe hulle mandjies vol is en hulle wil terugroei na die jettie se kant toe, hoor hulle ‘n diep stem vanuit die water kom. ‘n Magtige stem wat uit die diepe maag van die see kom, selfs uit die riwwe van elke donker hoekie. Toe hulle weer kyk, kom daar ‘n skip wat duisend jaar gelede gesink het uit die water uit. Die “visser word bang”….
Op die kant van die skip staan daar klomp mans.
“Dis mos seerowers daardie” skreeu die een kamma-visser.
“hulle gaan ons beroof” sê die dikker een.
Toe die vissers weer kyk, kom daar ‘n swerm voëls uit die skuit gevlieg. Geelvink, kwikstertjie, Piet-my-vrou, katlagter, kiewiet, kwêvoeël en klompander. Hulle sirkel toe om die kamma-vissers se skuit. Daar vat elke voeël ‘n mandjie met die vis in en gooi dit terug in die see in. hulle vat selfs die kamma-vissers en gooi hulle die see in. Die seerower skuit met seerowers en al sink weer weg en op die verste horison kom die mooiste arend aangevlieg. Met sy groot vlerke stoot hy die skuitjie terug tot op sy plekkie by die jettie.
So om die draai kom die regte vissers aan.
“hiert jy…” sê die een. “kyk hoe mooi blink is die see. hy lê soos ‘n spieel en kyk hoe mooi staan onse klein skuitjie hier. vandag gaan ons visvang”
Die regte vissers gaan uit, en hulle vang Galjoen, Geelstert, Snoek, Bottervis en sommer klomp ander visse.
Soos hulle terugkeer jettie toe en die visse op die sement blad uitpak, sit die groot arend op die dak van die stoor en glimlag.
“Hey, Cierenberg” skreeu die een visser.
“kom kry vir jou vis, soveel soos jy wil he. sommer so verniet, grates, pasella”. En die arend knip so oog vir my, maak sy vlerke oop en vlieg laag oor die eerlike vissers….ek verbeel my ek hoor hom praat, “jou skuit van waarheid is hier. vat die vissies en gaan eet lekker”. Die vissers lag uittand lag, die arend gee ‘n oorwinnings kreet en ek gaan haal my mandjie vol vis.

PERDRY EN BILTONG KERF

BILTON EN BROOD 2

So teen vier uur in die middag roep oupa die kleinkinders nader

“Kom Oupa sny vir julle ‘n stukkie biltong. Kyk, ons pak dit op ‘n stukkie dikgesnyde brood met baie botter op.  Ouma het gebak in die ou oond. Ruik net hoe lekker ruik die brood”

Die klein kinders gaan sit op die grond langs Oupa waar hy in die laaste middagson

in die sonkamer sit.

“Sal Oupa vir ons ‘n storie vertel?”

“Natuurlik. Eet net eers die brood met die biltong op. Kyk, daar is ‘n ekstra stukkie vet aan”

Oupa het dan sy bene gekruis en dan het die kleinkinders, in beurte, so op Oupa se voet gesit en Oupa maak sy been so op-en-af….op-en-af….sodat elke kind ‘n bietjie perd op sy voet kan ry….Dan lag die kleinkinders, Oupa lag uitasem en Ouma is tevrede.

“Kerf nog so stukkie biltong, asseblief my ou Man” vra Ouma.

Oupa het die wonderlikste gawe gehad om perd-perd met die voet te speel en biltong te kerf op dieselfde tyd….sonder sukkel.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: