KOPREIS (12) Ek weet wie Dingetjie is

Ek wens dat ek ‘n telefoon het. ‘n Sellfoon.

Ek wens vir ‘n horlosie

Ek wens vir ‘n radio.

Ek wens vir ‘n radiostorie.

Ek het gisteraand, toe ek klaar op die strand gaan stap het, die canfruit bottles met die klippies in getel.  Ek het die klippies versigtig op my bed uitgegooi.  Dis baie klippies.  Hulle lê byna die hele bed vol.  Sal ek een vir een tel, sal ek twee twee tel..? Sal ek Vier vier tel?

Nee, ek sal liewer een vir een tel.  Dis soos om skape te tel. Dit gaan my kop besig hou. Ek kan die dink in die klippies sit, toeskroef en dan met ‘n stil-dink gaan slaap.

Een, twee, drie, vier, vyf…

Toe ek by 86 klippies kom, skryf ek die getal voor in my Bybel neer, gaan maak brakwater koffie en kom tel verder.  Ek tel nou al 104 klippies. Dis baie. Ek sal beslis ‘n telefoon moet kry. ek sal ook ‘n horlosie of iets moet kry.

Ek kan nie so deurmekaar deur die lewe gaan nie.  Dalk as ek ‘n horlosie het, kan ek my dae beter beplan. Ek kan ook nie vir altyd klippies in ‘n bottel wil gooi nie.

‘n Radio is die beste. Hulle lees mos die datum en tyd deur die dag.  Dingetjie ontstel my.  Wie is Dingetjie? Waar woon sy?  Hoekom hou sy my dop?

“Dis die geheime van die diep diep see” sê ‘n stem.

Wie is dit

“Dis ek, Dingetjie”

Loop asseblief.

“Ek wil vir jou iets vertel.”

Los my uit. En vir Ousus

“Ek weet dat jy nie sonder my kan leef nie.  Jy gaan my altyd nodig he.  Ek maak jou kop los. ek maak jou dink los as dit moet loskom en maak dit vas en die weer moet vaskom.  Ek is jou anker. Ek is jou wolk. Ek is jou stem. Ek is jou dink.”

Ek is moerig vir jou…

“Jy sal nooit te lank moerig bly nie. Ek ken jou. Ek het jou uitgekies.”

Kak, man

“Kyk hoe sit en tel jy klippies. Dis belaglik. Jy is pateties.  Vir wat tel jy klippies. Kry ‘n selfoon soos enige normale mens. Kry ‘n radio, kry ‘n horlosie, kry ‘n almanak. Kry ‘n lewe”

Hoe weet jy ek soek ‘n foon, radio en horlosie

“ek weet”

Gaan weg.

“Ek sal nooit kan weggaan nie. Ek sal deur vuur, droog en sneeu bly”

Ek tel nog klippies en gooi hulle in die fles.

Ek tel al 377 klippies. Dis vreeslik baie.

Hoeveel dae is dit? Dis meer as ‘n jaar. Dis 377 dae.

Is ek besig om heeltemal mal te word.  Ek droom te veel. Ek dink te veel.

Ek moet sê, die stappie langs die see het my goed gedoen. Ek het ontspan. My dink het stil geword. Die stem in my ore het stil geword.  Die stem in my brein is stil.  Ek sal weer op die strand gaan stap.  Ek hou van die strand.  Gewoonlik stap ek vlakte toe, maar die strand se stap is anders.  Dalk kan ek in die oggend in die vlak gaan stap en middae see toe.  Dis wat ek gaan doen. Dis presies wat ek gaan doen.  Oggend Vlakte…Middag see…Oggend Vlakte….middag see…oggend vlakte…middag see…

Ek het iets op die strand vergeet. Ek sal MOET terugstap om dit te gaan haal. Dis piknagdonker. Dis koud.  Dis middernag.  Ek sal dit moet gaan haal…geen keuse.

Toe ek op die strand kom, gaan sit ek op die nat sand. Dis koud onder my boude.

“Ek het jou gesê jy gaan terugkom en kom vind waarna jy soek” praat Dingetjie agter my.

Dingetjie, is jy die see? Sit jy in ‘n brander.

“Ja”

Ek buk, tel my stem op, sit hom in my sak en stap terug huistoe.  By die huis sit ek my stem in die bottel met klippies.  Bly daar tot more…Rus saggies, rus diep, rus mooi, rus…rus…rus…

En toe gaan lê die wind en die engel op my dak sê ‘goodnight my geliefde mens”

 

 

 

Advertisements

KOPREIS (11) Dingetjie en die Wind.

Branders rol in.

Branders rol uit

Branders rol in

Branders rol uit.

Twee tree vorentoe.  Draai om, en ek probeer die twee tree terug stap in dieselfde voeteval.

Dit werk nie. Dit voel nie reg nie.  Die ritme is anders. Vorentoe stap is anders as agtertoe stap.

Asem in…Asem uit…kyk vir die see.

Die son hang al lui op die horison. Die see lyk blou-silwer.  Meer silwer as blou.  Die mislagie oor die see is soos ‘n bruid wat deur haal wyl kyk.  Die paar wolkies hang soos lang stukke wol in rye. Gewoonlik moet wolke in bolle wees. Groot ronde bolle.  Maar hierdie wolke is wolslierte.  Ek het altyd as kind wolke groot, rond en vet geteken. Hierdie is ander wolke.  Met die bruids-wyl wat slap hang.  Dis ‘n mooi prentjie.

“Jy moet strand langs stap, tot anderkant die rotse daar om die draai” praat Dingetjie agter my.

Waar was jy al die tyd?

“Ek het jou maar dopgehou”

Hoekom?

“Ek het gesien hoe jy kyk”

Hoe kyk ek?

“Ver, diep en bang”

Ousus het gesệ ek moet die bang wegjaag.

“Ousus praat net”

Dit lieg jy.

Ek maak my stappas bietjie vinniger. Ek probeer vir Dingetjie wegloop.  Ek is moerig.

“Jy kan nie vir my wegloop nie”

Ek kan

“Jy moet oppas wat Ousus vir jou vertel”

Ek sal nie.

Vinniger. Stap, stap…draf…draf…

Asem in, uit…in…uit…ek draf op die strand sodat ek voor donker by die rotse kan wees en om vir Dingetjie weg te hardloop.

“Weet jy hoe is Ousus se man dood?”

Ek traak nie. Los my uit.

“Ek het hom doodgemaak”

Dingetjie, gaan weg. Bly stil.

Die sweet begin teen my voorkop drup.

Ek haat Dingetjie se stem.

Ek vat Dingetjie se woorde, maak ‘n gat in die sand, gooi dit daarin en maak die gat weer toe. ‘n Brander rol in, oor die toegegooide gat en maak die hopie sand plat. Dingetjie se stem is stil.  Dingetjie hoor nou haar eie stem in haar ore. Sy is uit my ore uit.

Die laaste stukkie son val in die see.

Dis skemer. Ek sit by die klippe en kyk na die ligtoring. Knipoog…knipoog…knipoog.

Dis amper soos “hier kiep kiep daar kiep kiep”

Ek sệ die rympie vir die ligtoring op.  En woerts innie hoekie…hier kiep kiep, daar kiep kiep… Die ligtoring lag vir my. Hy klap hande.

“Jy is siek. Daar is fout met jou”

Dingetjie, wat weet jy van siek.

“Ek weet.  Maak jou gedagtes stil…jy sal sien”

Rol in…rol uit…rol in…rol uit…

Nou maak die see net ‘n suis geluid.  Dis koud.  Ek het vergeet om ‘n trui te vat.  Ek sal vinnig moet terugstap, voor donker.  Mens weet nie wat alles op ‘n donker strand kan aangaan nie.  Dingetjie hou my dop…die see roep my en die ligtoring maak ‘n hier kiep kiep daar kiep kiep..

Ek stap terug.  Dit word stil.  Ek kyk na my kaal voete in die sand.  So in die stap kyk ek terug en sien my spore ver terug lệ.  ‘n Mens los maar altyd ‘n spoor iewers.  Al sệ jy niks wanneer jy tussen klomp mense is nie, jy los ‘n spoor.  ‘n Reuk, ‘n kyk of ‘n ding.

Watse ding?

Enige ding.  Jy los ‘n kyk of ‘n asem.  Die meeste mense los ‘n kyk.  Pasop hoe jy kyk. Mense gaan jou vir altyd onthou as jy verkeerd kyk. Mense kan jou in ‘n tronk toesluit as jy verkeerd kyk.  Kyk is ‘n ander ding.  Kyk verby mense.  Moet liewer nie in hulle oe kyk nie.  Kyk net skuins verby.  Soos wat ‘n mens vir ‘n donker figuur in die nag sal aankyk.  Mens kyk net skuins verby die donker figuur, dan sien jy beter wie of wat dit is.  Ek het al so skuins verby ‘n ding gekyk…toe sien ek agter die donker ding, nog ‘n donker ding. Ek kyk toe verby daardie donker ding en sien nog ‘n donker ding.  Kyk verby dinge sodat jy die pyn miskyk.

Wind, sal jy asseblief my pyn vir my dra, vra ek?

Wind, sal jy net liggies die pyn uit my hart uitwaai?

Wind, sal jy net my hand vat en vir my troos totdat die pyn uit my uitloop, soos ‘n fontein.

Wind, sal jy net asseblief die onthou-pyn uit my waai en in die see gaan sit. Soos wat ek Dingetjie se woorde in ‘n gaatjie gesit het en toegegooi het? Seblief?

Die wind kom liggies op.  Hy raak-raak net so aan my los hemp.  Hy blaas-blaas net so in my nek. Soos ‘n stoomengin wat enige oomblik wil spoed vang.  Woof..Woof…Woof…

En toe kry die Wind ‘n stem.

En die stem praat in my ore…”Weet jy wie is Dingetjie?”

Nee.

“kyk om jou”

Wind, my liewe wind. Waai my skoon. Waai my oop.

Cirrus_sky_panorama (2)

KOPREIS (10) Toe kom daar nog ‘n engel. Dank God.

Die wind het gaan lệ.

Wind, kom waai deur my. Wind, kom laai nog ‘n lag af. Wind, kom hou my styf vas. Wind, kan ek in jou arms lệ en wag vir agtermiddag.

Die wind is nou stil.

Wind, kom lệ asseblief in die waai van my arm.

Kom rus jou kop sag op my bors.

Wind, kom rus saggies by my.

Kom lệ jou asem op my lippe.

Kom maak my stil, soos jou

agtermiddag-asem voordat die

donker-demoon my kom haal.

My engel-wind.

My skulp-engel.

 

“Waaraan dink jy?”

Ek wil ophou dink.

“Dink is ‘n dwarrelwind”

Dink is gevaar.

“Dink is ‘n stormwind, hy ruk vir jou rond as jy nie oppas nie”

Ousus, hoekom dink ‘n mens?

“Dis Die Here se geheim”

Die stringe skulpies lệ soos wurms in die agtertuin.  Lang, wit slierte wat krul en lag.  Elke keer as ek stap om nog ‘n  skulp op te tel, trap ek ‘n paar skulpe plat.  Hulle lag saam.

Dan buk ek, grou met my vingers in die hope skulpe, soek die regte een, gooi dit in ‘n mandjie en stap terug na Ousus toe waar sy stringe tou rol sodat ons die skulpe kan inryg.

“Waar kom jy vandaan?”

Ek weet nie altyd nie, Ousus.  Waar kom jy vandaan.

“Van hier af”

Glo jy aan engele.

“Hoe kan ek nie glo nie?”

Ek vra net.

“Los eers die skulpe. Ons moet gaan knie. Die brood is op.  Ek het kerrievis gemaak.”

Ek druk my hande in my rug.  Trek my rug regop. Gooi my kop agteroor. Dan kant toe en dan weer anderkant toe.  Dan hang my kop vooroor.

“Skuif jy die dink in jou kop rond?” vra Ousus

Ek probeer die dink uitgooi.  Die dink maak my mal.  Die stemme hou net nooit op nie. Dis oor en oor en oor.  Dit hou net nooit op nie. En soms dink ek dieselfde sin oor en oor. So asof ek dit moet oefen voordat ek met iemand moet praat.

“Kom hier”

Ons stap om die huis.  Eers verby die wasgoedlyn waar sy my kussingslope van die lyn afhaal. Dan by die ronde bossies om die vadoeke af te haal.  Hulle moet gespoel word.  Die blouseep lệ nog dik aan die vlekke. Dan verby die spekbos.  Dan kyk ons see toe.

Kom, Kom. Kom. Kom.. hoor ek die stem.

Die see roep my. Die water sệ my naam. Wind, kan ek in die waai van jou arm lệ. Wind, kom vat net my hand. Hou my vas.

“Kind, moenie jou so vergaap nie. Kom, daar moet geknie word.  Dit word laat.”

Ousus gooi water in die ketel.

Meet meel af, sommer so met die oog. Ek tel…een, twee, drie.

“Brood wil nie getel word nie. Los die tellerry”

Sy gooi bietjie suiker in ‘n beker, dan die gis en dan louwater. Sy roer dit om en om sodat daar ‘n gaatjie in die middel van die vloeistof is. Soos ‘n stroom wat mens wil insuig.

Sy maak ‘n gaatjie in die meel.

“Kind, kom, vat die giswater en gooi stadig.”

Ek gooi stadig. Sy rol om en toe. Ek gooi stadig. Sy rol om en om. Haar hande oud. Haar vingers stadig maar versigtig. Haar ritme soos die see. Haar kyk na die deeg soos die vlakte vir die reen sal kyk. Haar platdruk en omknie soos die donderweer voor Blommetyd.

“Kind, kom vat die deeg en knie hom. Knie die dink uit jou kop uit”

Ek begin knie. Lomp, slordig, vinnig, sonder om asem te haal.

“Stadig, Kind. Stadig. So”

Sy vat my hande in hare vas. Druk haar lyf teen my rug en ons knie die deeg. Stadig, om, rustig, vrede, liefde, geduld, stilte, stadig, nog stadig.

“Knie liefde in die brood in. Knie geduld in die brood in. Knie respek in die brood in. Knie stilte in die brood in. Knie jou dink in die brood in”

Ek knie

“Knie hartseer in die brood in. Knie blydskap in die brood in”

Ek knie

“Nou, Kind, maak hom toe met ‘n plastieksakkie en sit hom in jou bed. Hy sal daar opreis. Gooi ‘n ekstra kombers oor.  Moenie hom pla nie.  Laat hy rus. Die rus sal in jou bed in trek en as jy saans gaan lệ, trek die rus in jou in. Laat hy rus”

Hy rus.

Ek rus.

Ons rus.

“Kind, kom sit hier.”

Ek sit.

“Jy moet elke dag ‘n brood bak, dit maak stemme stil. Ek het dit gedoen”

Hoe so?

“Toe my man oorlede is het ek brood gebak. Die harseer het in die deeg gegaan”

Ek sal my hartseer wegknie.

‘n uur later gaan loer ek na die deeg. Dis boep-maag-mooi.

Dit is soos ‘n boerman wat lekker kan eet. Soos ‘n boerseun wat hou van skaaprib en pap. Soos ‘n ou man wat pap en melk eet. Soos ‘n kind wat heuniing steel. Soos ‘n gebed.

“Kind, bring dat ons afknie”

Ousus vat die deeg, rol hom om, druk plat, trek oor, druk plat, sleep oor, druk plat.

“Kom knie af”

Ek knie af

Sy smeer ‘n pannetjie met vet, sit die deeg daarin, trek ‘n kruis oor die brood en sit dit in die oond. Dis mooi. Sy gaan sit op die houtstoel en bekyk haar hande wat vol deegstukke is.

Ek gaan hurk langs haar, en haal die deeg af. Stukkie vir stukkie.

Sy kyk vir my.

Ons sit in stilte. Alles is stil. My kop is ook stil. Ek tel nie meer nie.  Ek is stil.

Ek wil gaan stap.

“Nie te ver nie”

Goed.

Ek gaan haal my skoene in die kamer en kom sit op ‘n houtstoel in die kombuis.  Toe ek my regtervoet se skoenveter wou vasmaak, buk sy, maak die veter vas en sệ my voete sal nie op skerpioen en slang trap nie.

Dankie Ousus/

Ek stap by die voordeur uit. Trap dan versigtig op die skulppaadjie. Kris kras. Kris kras.  Ek tel ‘n skulpie op en hou hom met ‘n langarm na die son toe. Ek loer deur die gaatjie na die son. Dis seker nou so 4 uur se kant.

Ek stap verby die spekbos…

OUSUS! OUSUS! OUSUS! Skreeu ek.

Sy kom uit.

“Wat is dit kind?”

Kyk, God het ‘n skilpad vir ons gestuur.

“Pryssie. Prys God. Hy stap opdraend. As skilpad opdraen stap kom dit reen. Dankie god” sệ Ousus.

Ek is domverstom.

Nou het ek ‘n skilpad op my skulppaadjie. Dis so mooi. ‘n Engel op my engelpad. Orals is net engele.

Ek stap see-kant toe. Ek moet vir die see gaan dankie sệ. Ek moet gaan bid. Ek moet by die ligtoring gaan kniel…ek sal moet….

(Die storie volg more… Kopreis 11)

 

 

KOPREIS (9). Die vrag engele.

lighthouseKnipoog-knipoog…knipoog-knipoog…knipoog-knipoog…

 

Wag.

Een, twee drie, vier, vyf…

Aan, af, aan af, aan af.

Oggendure.

Dit is in die oggendure wanneer die groot dink in my kom lệ.  Ek lệ op my rug, kyk vir die dak. Op my linkersy, kyk vir die venster, regtersy, kyk vir die deur.  Rug, links, regs, Rug.

Ek sal die beddegoed moet was. Dit is ‘n groot werk. Ek sal hoor of Ousus nie vir my seepboeier het nie. Omo, Surf, Ariel? Dalk Omo.  Omo maak te veel skuim dan moet ek te hard werk om die seep uit die spoel.  Maar baie skuim is goed. Dit laat die materiaal lekker ruik.

Die water is brak.  As die water te brak is maak dit in elk geval nie skuim nie.  Jy kan maar skud en roer en meng, skuim sal hy nie skuim nie.

Knipoog-knipoog…knipoog-knipoog…

Wat flits so daar onder by die see?  Is dit in die see of op die wal?

Staan net op en gaan kyk. Kry dit uit jou sisteem uit! Dink ek.

Ek staan op. Vou die ou kamerjas oor my skouers en trek my slippers met gate by die tone aan.  Ek stap eers na die venster wat vlakte toe kyk.  Dis nog donker.  Die vlakte lệ soos ‘n groot monster wat getem moet word.  Ver op die horison lyk dit of daar ‘n rooierigheid begin skyn.

Rooi, Rooier, Rooiste.

Een, Twee, Drie, Vier…tel ek die sterre.  Dis te veel. Ek sal vir altyd tel.

Ek stap na die venster toe wat see kant toe kyk.  Knipoog-knipoog…een..twee..drie.

Magtag man.  Hierdie getellery maak my mal. Hoekom tel ek alles?

Ek besluit om by die kombuisdeur uit te gaan, wat see toe kyk, sodat ek die oog wat so flikker flikker nie uit die oog verloor nie.

Sệ nou hulle kom haal my? Dink ek.

Dalk soek hulle my, ontvoer my en vat my ver weg.  Ek sal die oog moet dophou.  Ek stap om die spekbos, wasgoedlyn se kant toe. Ek kan dalk op die paal klim waarop die voeltjie gesit en sing het. Dan kan ek beter sien.  Nee man, makliker, klim op die dak.  Ek moet in elk geval vir die engel gaan hallo sệ en ‘n ronde klippie optel.  Die skulp-engel het seker al teen hierdie tyd engele in die klippies gesit.

Ek klim versigtig op die dak.  Die wit kamerjas hang soos vlerke om my. Ek maak die knoop so beitjie stywer vas.

Ek staan op die huis se dak.  Ek glimlag vir myself, want ek wou eers sệ “Ek staan op my dak”…Jinne, waar is my dak? Ek het mos nie ‘n dak nie. Die huis het ‘n dak. As ek ‘n dak sou gehad het, waar sou hy gewees het? My kop of my hart?

Ek wonder wat van Dingetjie geword het.

Toe ek op die dak staan en ek kyk vlakte in, breek die groot voel in my los.  Dis ‘n breek soos ‘n groot brander op die strand sal val, kaplaks, en stadig terugrol, breek, val, kaplaks, rol…want toe ek buk om die engel-skulp op te tel, voel ek soos die engel.  Die wit kamerjas ruk-ruk aan my lyf soos die seewind aan my pluk.  Ek maak my arms wyd oop en staan.  Ek is ‘n engel.  Kyk, ek sweef oor die aarde, ek sweef oor die see, ek sweef oor die vlakte en ek sweef in myself.

Dis wonderlik.  Ek sal vandag ‘n ander klippie in die fles gooi.  Ek gaan nie ‘n ronde klippie ingooi nie, maar ‘n plat klippie.  Dan weet ek op die platklippie dag is die dag toe ek ‘n engel geword het.

Ek klim van die dak af, nie my dak nie, my huis se dak…stap om die huis vlakte in.  Ver. Ek stap nie gister se voetpadstap nie. Ek vat ‘n ander rigting.  Meer na die linkerkant toe.

Ek stap…asem in, uit…voeteval…asem…in…uit…voeteval…in…uit…voeteval.

Toe word dit stil.

Stap het my stil gemaak.

Die son sit al hoog.  Ek stap soos die sonengel terug huis toe.  Ek moes baie ver gestap het.  My voete is seer van die slippers.  Slippes is nie stapskoene nie.

Asem…in…uit…voeteval…stilte, stilte, stilte.

Toe ek met die grootpad, wat ook ‘n stofpad is, om die draai aangestap kom, sien ek vir Ousus teen die vlakte-venster se muur sit. Teen die son. Lekker warm. Dit lyk snoesig.  Dis ‘n prentjie van tevrede. Dis ‘n prentjie van rustig, van stilte.

Ek is die sonengel en sy die songod.

“Waar loop jy? Jy loop met slippers in die vlak?”

Hallo, Ousus. Ek het gaan stap.

“Hoe laat is jy dan veld in. Kyk hoe sit die steekgras aan die slippers vas. Ek sal heeldag moet sit om daai grassies uit die pluk.  Hulle klou vas.  En as een eers in jou vel insteek, klou hy vas, swel onder jou vel en dit sweer.  Dan is die Herlemensies werk om daai inflimasie te stop.”

Wat is Harlemensies?

“Dis medisyne.  Dit help vir alles. Soos Kankerbossie”

Ek het vir jou tee gemaak. Dit staan op die tafel.  Kom sit hier sodat die son lewe in ons lywe kan brand. Dis koud vandag.

Ousus, ek het in die oggendure, daar onder by die see, iets gesien knipoog…knipoog…knipoog… Kom hulle my haal?

“En wie gaan jou nogals kom haal. Niemand sal jou hier kom haal nie”

Maar sệ nou net…

“Sệ nou se moer”

Maar wie knipoog so?  Daai mense kyk reg op my huis af en hou aan en aan. Dis ‘n teken. Dis ‘n sein.

“Bedaar tog.  Dis onse dorp se ligtoring.  Hy doen dit altyd.  Niemand gaan jou kom haal nie”

Dankie, dankie Ousus.

Ek gaan haal my tee, sit op ‘n plat klip langs Ousus en kyk vir die son.

Ek het vanoggend, toe dit nog donker was, ‘n engel geword.

“Jy is ‘n engel”

Ek dink lank aan haar woorde.  Jy is ‘n engel…Jy is ‘n engel….Jy is ‘n engel…

Toe ek die laaste ‘jy is ‘n engel’ dink dink, kom ‘n wit bakkie om die draai, swaai by my huis in. Ek wou eers weghardloop om weg te kruip, maar Ousus sit haar hand op my skouer neer.

“Sit, dis jou skulpe. Hulle sal jou niks maak nie. Niemand sal jou vat nie. Sit stil.”

Op die rug van die bakkie lệ duisende, honderde, miljoene engele, skulpe….Een, twee, drie, vier, vyf ses..begin ek tel.

Hou op tel.

Asem in…uit…in…uit.

En daar voor my deur gooi hulle ‘n vrag engele op my voorstoep af.  Miljoene engele.  Miljoene liggies.

“Toe, kom, ons sal moet begin skulpies inryg, dit is groot werk” sệ Ousus en vou die oopknooptrui oor haar bors.

 

KOPREIS (7) Die engel op my dak

13661967_10154460708398487_8011370450522481508_o

Daar is 120 klippies in die fles. Hy is amper vol. Ek sal ‘n nuwe fles moet aanskaf.

Daar is seker nog net een maand of so se plek oor.

Dis middernag.

Dis volmaan.

Ek is wawyd wakker.

Ek sal nog skulpe moet gaan haal. Ek wil hulle inryg en buite al om my huis se dak hang.  Soos ‘n raam. Dit sal mooi lyk.

Dit kan dalk mooi geluide maak as die wind waai.  Ek het al gehoor hulle sệ dat daar ‘n engel in elke skulp skuil.

Ek wil klomp sulkpe om my huis hang. Engel-skulpe.  Klomp engele.  Ek wil een engel op my dak ook sit.

Ek staan uit die bed op. Trek weer die ou kamerjas oor my skouers en stap buite toe.  Die skulppaadjie voor my deur lệ wit in die maanlig.  Ek stap oor die skulpies en die nag laat die ekstra harder kraak.  Ek stap op my tone om die kraak stiller te maak.

Hoekom sal ek die skulp-klank wil stil maak. Niemand kan my hoor nie.  Ek is bang dat ek die engele in die skulpe gaan kwaad maak as ek aanhou trap.

Ek soek tussen die klomp skulpies in die paadjie na ‘n mooi skulp. Ek tel hom op, skud dit, en hou hom met ‘n lang arm maan toe. Ek maak my een oog toe en korrel korrel deur die gaatjie sodat die son mooi in die gaatjie pas.  Ek blaas dan deur die gaatjie na die maan se kant toe. Ek wil die demone wegblaas, maan toe, sodat daar net plek vir ‘n engel in die skulp is.

Ek klim met die kantmuurtjie op, tot bo op my huis se dank en sit die skulp in die middel van my huis se dak neer. Ek kyk weer na die maan en vra dat die engel asseblief op my dak bly sit. Vir altyd.

Ek pluk toe ‘n ster en sit dit onder die skulpie. Ek voel beter. Daar is nou ‘n engel op my dak.

Toe ek weer in my bed gaan lệ, skuif ek so dat ek die maan deur die venster kan sien.

Nag maan, nag ster, nag engel, nag skulpies.

Toe raak ek aan die slaap.

 

Ek weet nie hoe laat dit is nie. Die son skyn al.

Die dorp het al lewe begin kry.

Die see is al ‘n donker blou.

Hoekom het ek dan verslaap?

Kan ‘n mens verslaap as jy nie hoef op te staan die volgende oggend nie? Ek dink nie so nie….

Nee, ek het nie verslaap nie, net laat geslaap.

Klop-klop-klop-klop.

Dis ‘n rustige klop aan my deur.  Nie soos ander mense uit ritme uit klop nie. Dis ‘n mooi klop.

Ek maak die deur oop.

“Jy slaap laat. Jy moet opstaan”  Ek is bly om haar te sien. Kopdoek, voorskoot sonder die oopknooptrui.

“Waar eet jy? Hier is niks skottelgoed nie”

“Ek het ‘n takkie van die spekbos gemaak”

“Hier, ek het vir jou ‘n stukkie hoender gebring en soetwortels”

Ek is bly. Regtig bly.

Ek besef dat ek die bakkie kos eet soos iemand wat vir dae lank nie geeeet het nie.

Sy kyk my stip aan.

Hoekom word mens honger?

Is ek regtig honger?

“Ek het gisteraand ‘n engel op my huis se dak gesit.  Toe sệ die engel vir jou om vir my iets te bring om te eet. Dankie”

“Wat praat jy?”

“Sal jy tee maak?” vra ek

“Ja.”

“Moenie die teesakkie in my koppie los nie”

“Goed”

 

Ek stap sitkamer toe, maak die voordeur oop en kyk vir die see.  Dan gaan sit ek op die draad stoel, kyk wasgoed draad toe om te kyk of ek die voeltjie kan sien wat daar gesit het.

Ek kyk vir die geut om te sien of daar nog doudruppels is wat tik-tok, tik-tok.

Ek stap terug kombuis toe.

“Wat is die engel se naam wat jy op die dak gesit het?”

“Sy het nie ‘n naam nie”

“Hoe weet jy dis ‘n sy?”

Ek dink vir ‘n oomblik, vat my koppie tee en stap na die kamer toe wat se venster vlakte toe kyk.

Dan weer na die see kant se vensters.

Dan gaan sit ek op my bed. Ek sal nog gordyne moet kry.

Waar gaan ek dit kry.

Ek stap kombuis toe.

“Waar kan ek gordyne kry?” vra ek

“Vra maar net.  Dit sal na jou toe kom.  Moenie haastig wees met stadige dinge nie” sệ sy

Toe ek die laaste bietjie tee drink en my koppie onder die stadige kraan uitspoel, sệ ek:

“Die engel op my dak is ‘n vrou…ek weet dit net. Want jy het op my pad gekom. Jy het vir my kos gebring en tee gemaak. Jy klop anders as ander mense aan ‘n deur”

Sy kyk vir my, vou haar arms voor haar bors en glimlag.

“ek het ook vir ‘n engel gevra. Maar my engel is anders. Dis ‘n man-engel. Dis jy”

“Het jy vir my ‘n glas-fles seblief?” vra ek.

“Ek het baie, ja. Ek het baie klippies ook.  Maar soms, net soms moet jy maar jou eie fles in jou hart dra en elke dag se klippie daar wegsit. Dis veilig.”

Ek glimlag.

KOPREIS (6) Spekbos en tik tok

Ek wonder hoe laat dit is.

Dis ‘n mistige oggend. Die dorp lyk grys onder die mis.

 

Ek wonder of ek dalk ‘n horlosie  moet aanskaf?

Hoekom sal ek ‘n horlosie wil he?

Ek staan lui lui uit die bed op.  Trek ‘n groot kamerjas oor my skouers en stap kombuis toe.

Ek maak die kraan by die wasbak oop om water in die ketel te tap. Die water loop stadig.  Terwyl ek die ketel se groot bek oor die kraan hou om sy maag vol water te kry, kyk ek by die kombuisvenster uit.  Die stofstraat na die kafee se kant toe is stil.

‘n Vrou met ‘n kopdoek en voorskoot stap  kafee toe.  Sy het ‘n knooptrui aan wat sy styf oor haar bors trek teen die koue.

Voordat sy by die kafee ingaan, staan sy, kyk op na my huis se kant toe, of altans, ek dink so, dan weer na die eensame wit huisie aan die linkerkant van die pad.  Ek kan nie mooi sien nie.

Ek vryf die ruit met ‘n vadoek skoon. Dit help nie eintlik nie.  Die vrou stap by die kafee in. Ek wag om te kyk wanneer sy weer uitkom.

Die ketel is lankal al oorvol en die water hardloop teen my hand af, in die wasbak en in die ronde wasbakgaatjie af. Weg.

Ek wens ek kan ook weghardloop en in ‘n donker gaatjie verdwyn, net soos die water.

Ek hoor iets tik-tok…tik-tok..tik-tok.

Is dit ‘n horlosie?

Ek maak die kraan toe, sit die ketel aan en luister vir die tik-tik…tik-tok

Ek stap met die gang af, badkamer toe.

Terug kombuis toe.

Kamer toe.

Sitkamer toe.

Venster wat vlakte toe kyk

Venster wat see toe kyk.

Tik-tok

Tik-tok

Dit gaan my mal maak.

Ek stap by die voordeur uit.  Die spekbos se blaartjies blink van die mistigheid op hulle. Ek hurk langs hom en vryf met my vinger oor die blaartjies. My vinger-punt is nat. Ek proe daaraan.  Dit proe effens sout.

Ek pluk van die spekbos se blaartjies en breek dit oop. Ek is seker mens kan dit kook.  Soos spinasie.

Met aatappels.

En uie.

Ek moet dlak ‘n takkie afpluk en dit kook.  Is dit spekbos en spekboom?

‘n Voeltjie sit op die houtpaal wat die wasgoedlyne regop hou.  Dis ‘n vaal ou voeltjie, maar hy sing mooi

“Wat sing jy?” vra ek

Tjirp, Tjirp.

Waar is jou huisie?

Tjirp, Tjirp.

Tik-Tok…Tik-Tok

Dis die water van die mistigheid wat aan die geut vasklou en drup drup by die geut af.. Tik Tok

Ek stap om die huis en kyk weer straat af. Ek moet kafee toe gaan.

Die vrou met die kopdoek staan weer daar. Sy kyk weer na my kant toe.

Wat soek sy?

Waarna kyk sy?

Kyk sy na die voeltjie op die wasgoeddraad?

Ek sal moet gordyne kry. Mens kan reg deur my huis sien. As ek deur die kombuis venster kyk, deur die boonste middelvertrekkie, deur die kamer en dan deur die vensters wat vlakte toe wys.

Vandag voel ek alleen.

Ek trek die band van die kamerjas stywer om my vas, stap weer na die wasgoedlyn toe net om te sien die voeltjie is weg.

Iets moes hom bang gemaak het.  Dalk het ‘n kat hom weggejaag.

Ek pluk ‘n paar takkies van die spekbos af en hou dit in my hand vas.  Ek sal dit opkook en ‘n aartappel saam kook. Dalk ‘n ui ook.

Gaan stap langs die see vandag. Mense kan in elk geval nie mooi sien omdat dit mistig is.

Niemand sal my sien nie.

Dis soos my dae is.

Opstaan, koffie maak, by die vensters uitkyk, nog koffie, dwaal om die huis, nog koffie, see toe stap, op ‘n rots sit, dink, terug, koffie, lệ, opstaan, raai hoe laat dit is, klipfles, koffie, stoep, see toe, dink…tot op ‘n dag toe die kopdoekvrou my stop.

“Hoekom leef jy eenkant?” vra sy

Ek weet nie

“Het jy ‘n loswerkie vir my. Ek sal skottelgoed was en jou vadoeke uitpsoel?” vra sy

“dis reg” sệ ek.

Ek is te bang om te praat. Ek is te bang om my opinie te gee. Ek is te bang om iets te sệ..en al wat ek kon sệ is: “Dis reg”.

En so is dit.

Sy het later daardie dag, toe die mis gesak het, aan my deur kom klop, gevra waar die kombuis en vadoeke is.

Ek wys vir haar.

Het jy warm water?

Ja

Werk jou gasgeyser?

Ja

Het jy net een vadoek?

Ja.

Ok…mag ek tee maak?

Ja

Ek staan in die deurkosyn, die helfte van my lyf agter die muur. Ek loer vir haar.

Sy vryf die vadoek met blou seep in.  Skud, spoel, hou hom in die lug en kyk, vryf, spoel…

“Jou vadoek is vuil.”

“Ek het net een”

“Ek sal hom skoon kry”

Sy vryf die vadoek met blou seep, stap by die agterdeur uit, kyk vir die see en hang dan die vadoek oor ‘n bossie, in die sonlig.

Sy  haal twee koppies uit die kas, gooi een teesakkie in ‘n koppie. Vul die koppies met kookwater.  Dan melk, dan 4 lepels suiker.

Sy druk die teesakkie met ‘n teelepel teen die kant van die koppie en gooi hom dan in die ander koppie.  Die sy gee vir my die koppie met die blommetjies op aan en sy vat die een wat ‘n tjip aan die kant het. Die teesakkie dryf soos ‘n slap ding in die koppie. Sy gaan sit op die stoepie, kyk na die see, kyk na die vadoek op die bossie en roep my nader.

Ons sit in stilte.  Die vadoek is lankal al droog, maar ons sit, sonder om te praat.

Ek gaan nou maar weer.  Ek sal more weer kom

Toe sy straat af stap, trek sy die knooptruitjie styf om haar, druk haar kopdoek met duim en wysvinger teen haar voorkop vas en waggel straat af. Sy kyk om, waai vir my en glimlag.

Toe is die huis stil.  Ek vat die stukkie spekbos, kook dit in ‘n kastrol, kerf ‘n uit in end an ‘n aartappel.  Toe dit gaar is eet ek.  Dis lekker. Kort sout. Dis lekker. Kort peper…maar lekker.

Dis laatnag toe ek ‘n klippie in die fles gooi dat ek hoop more kom vinnig. Ek wil haar weer sien.

KOPREIS (5) die klipfles.

can fruit

Die can fruit bottle is half vol klippies.  Gladde, ronde spoelklippies.

Die bottel lyk mooi daar waar hy in die vensterbank staan.  Die laatmiddag son skyn op hom.  Dan maak die klippies sulke skadus aan die kante. Dis vreeslik mooi.

Ek sorg dat die klippies niks groter as my duim nael is nie.  Hulle kan so bietjie kleiner wees, maar niks groter nie.  Ek sit in die sitkamer en kyk vir die see.  Dis so mooi vandag. Die wind is stil.  Die son is lui en die see lyk soos ‘n bruid wat in ‘n gang afgestap kom.

Ek kyk na die klippies in die bottel. Maak my een oog toe en korrel-korrel met my oog deur hulle om die son aan die anderkant te sien.

Sal die klippies klein, kleiner, kleinste wees…

Of groter, groter, grootste?

Klein, Kleiner, Kleinste dink ek.

Toe die son met sy vet maag so aan die see begin vat-vat, stap ek buite toe, tel ‘n klippie op en gooi hom in die fles.  Ek sal more tel.  Of later vanaand as ek nie kan slaap nie.  Dis soos om skape te tel. Dis ‘n plan, ek sal vandag se klippie ingooi, dan gaan stap en heelwat later die fles uitskud.

Ek maak die deur agter my toe.  Ek het nie ‘n sleutel vir die deur nie.  Net die buite deur wat garage toe gaan, maar die sitkamer deur wat op die tuin uitstap bly maar oop.  Hulle sệ dis feilig so.

Ek vat die boonste stofpad wat verby die Mombakkies man se huis loop.  Ek stap vinnig.

Toe ek op die strand kom, stap ek stadiger.

Trap-trap…skop-skop..trap-trap…skop-skop

As die son in die see val, dan word dit koud.  Ek sal net nog ‘n rukkie stap, dan omdraai en terugstap.  Ek behoort dan teen donker in die onderste stofpad, verby die kafee te wees.  Dis kortpad, maar niemand sal my sien nie.

Ek kyk vir die see wat nou ‘n donker blou word. Amper ‘n swart-blou.

Dis laagwater.

Dis windstil.

Dis brander-stil.

Ek gaan sit op die sand en begin sirkeltjies in die sand teken. Om en om. Rond en Rond. Vee dood, teken weer, vee weer dood en teken weer.

Toe word my kop stil. Dankie God…Dankie vir die stilte in my kop. Dankie God.  Dankie Here Jesus. Dankie God die Vader, Seun en Gees. DANKIE!!!!

Toe ek opkyk, staan die vrou wat die bokse wou he voor my.   Haar hare wild in die wind, sproete, los-lap-klere en ‘n glimlag.  ‘n Glimlag soos wat ‘n bruid sou glimlag. ‘n Baie spesiale glimlag wat mens net een keer in jou lewe glimlag…net een keer.

“Oppas, my vriend, eensaamheid bekruip jou soos ‘n skilpad ‘n blaarslaai-tuin sal bekruip. AS jy sien, is hy daar.” Sệ sy

“AS jy weer sien, is al die slaai op”

“Hallo Dingetjie” sệ ek.

“Hoekom het jy nie die bokse gevat nie?” vra ek.

“Want ek het my goed sommer in my hart ingepak”.

Ek staan van die sand af op, draai om en skud die sand van my boude af. Toe ek weer voor my kyk is Dingetjie weg.

“Oppas vir die eensaamheid, sy kom stadig” hoor ek haar woorde.

Dit maak mens nogal bang.

Kop, word net stil. Ek het nou net vir God en Jesus Christus dankie gesệ dat die geraas stiller word.

Ek gaan sit weer op die sand. Dis koud onder my boude. Sirkel, doodvee, sirkel, doodvee, sirkel, doodvee. Stil, stiller, Stilste…

Dis donker toe ek by die huis aankom. Ek stap om die huis, by die oprit op en dan by die tuindeur in.  Ek stap tot by my voordeur en toe ek die deur wou oopmaak, skrik ek.

Dis so stil hier. Ek het nie eens my eie voeteval op die skulpie-pad gehoor nie. Dis so stil.

Toe ek omkyk, is die skulpie-pad weg.

Hoe is dit moontlik?  Wie het die skulpe kom vat?

Ek gaan hurk op die plek waar die skulpie-pad moes wees en teken sirkels in die sand. Om en om en om en om en om.

Doodvee…sirkel…doodvee…sirkel…doodvee…sirkel…toe stil.

“Toktokkie Tokkie Tokkie maak oop die deur…” sing ek terwyl ek sirkel maak met ‘n stokkie.

Ek hoor ‘n voeltjie skreeu vanuit die boom.  Hy sệ nag.

Ek sien blink ogies onder die Spekbos…akkedis sệ nag.

Ek het nog ‘n paar ronde spoelklippies opgetel. Ek sal hulle eers wegsteek, tot more. Dan kan ek hulle blink vryf en een vir een…dag vir dag…in die fles gooi.

Dis middernag.

In die donker haal ek die fles van die vensterbank af.  Skud die klippies uit. Tel een vir een op en gooi hulle terug in die fles.

Ek tel 90 klippies.  90 Klippies beteken 90 dae al hier.

My klippie-kalender.

My kop-kalender.

My hart-almenak.hondeklip sunset.

KOPREISE (4) Die werklikheid word dof

Ek is ‘n stoepsitter vir drie dae.

Die resep raak makliker en ek raak die smaak gewoond.

My kopstemme word harder.

Dis die aand van die derde dag wat ek op die stoep sit.  Soggens kom die son aan die plat kant op en saans sak hy in die see in.

Die deur wat van die oprit af inkom ,by my voortuin, bly toe. Ek het hom wit geverf met ‘n paar skulpe wat ek aan vislyn vasgemaak het om as versiering te dien.

Gelukkig kan die deur sluit.  Ek sien die see soggens. Potblou. Mooi blou. Blou blou.  Laat middae is hy weer silwer blou soos die son daai kant toe beweeg.  Dis ‘n blou met duisende miljoene blink sterretjies.  Soos die sparkles wat mens op verjaarsdagkoeke sal sit.  Sparkle, Sparkle, blink-blinker-blinkste.

Ek staan van die stoel af op, rek my rug uit, stap kombuis toe, sit die ketel aan, maak koffie, terug stoep toe, sit, drink die koffie, sit die koppie langs my op die vloer neer en dan weer rus.  Later is alles weer van voor af.

Rek my rug uit, stap kombuis toe, sit die ketel aan, maak koffie, terug stoep toe, sit, drink die koffie, sit die koppie langs my op die vloer neer en dan weer rus.

Dit het soos ‘n ritueel geword. ‘n Gewoonte. ‘n Matra.  ‘n Meditasie. Dis asof die stemme in my kop stiller word.  Die vrou wat die bokse wou leen pla my.

Hoekom het sy verdwyn?  Hoekom wou sy nie die bokse he nie. Ek sal die bokse vol skulpe pak.  Eers die groter skulpe in die bodem gooi dan kleiner skulpe bo op.  Ek moet seker maak dat ek die skulpe met gaatjies in kry.  Daardie skulp wat die wind, see en jare nerf af geskaaf het.  Dis hulle wat nuwe lewe moet kry.  Kry ‘n mens wat nerf af is ook weer ‘n tweede kans?

Ek staan van die stoel af op, rek my rug uit, stap kombuis toe, sit die ketel aan, maak koffie, terug stoep toe, sit, drink die koffie, sit die koppie langs my op die vloer neer en dan weer rus.  Later is alles weer van voor af.

Die bokse moet met masking tape geplak word sodat die skulpe nie uitval nie.  Ek sal sorg dat hulle stewig is.  Dit pla my tog dat die boks gaan nat word en uitmekaar val van die klam skulpe.  Boks materiaal trek mos vog aan.

Ek sal die bokse met swart sak uitlệ. Of ek kan die skulpe in swart sakke gooi, dan in die boks sit en dan kan ek die boks met ‘n tou vasmaak en dra.

Hoe laat is dit? Ek het nie ‘n horlosie nie.  Ek skat, volgens die son se posisie, dat dit omtrent 12 uur of een uur moet wees. Ek tel die bokse op en dra dit kombuis toe.  Ek kan nie nou bekostig dat iemand dit steel nie. Waarmee gaan ek die skulpe aandra?
Ek is angstig hieroor.

Ek is honger.

Ek sal iets moet eet.

Die resep was eers moeilik, maar hoe meer ek dit maak, hoe makliker word dit.

Vetkoeke met self raising flour.

Botter.

Bovril.

Tee.

Nog ‘n vetkoek.

Botter

Bovril

Tee.

Ek staan van die stoel af op, rek my rug uit, stap kombuis toe, sit die ketel aan, maak koffie, terug stoep toe, sit, drink die koffie, sit die koppie langs my op die vloer neer en dan weer rus.  Later is alles weer van voor af.

Kan God my hoor?  Bid ek reg?

Eet jou vetkoek en hou op dink.  Vat ‘n slukkie soet tee met elke hap vetkoek.

Eet jouself stil – hoor ek my kop praat.

Dis siek, fluister ek

Eet jouself stil – kop

Ek gaan dik word – fluister.

Maak ekstra vetkoeke vir more.  Dalk vir die nag.

Ek word snags wakker, wanneer alles donker en stil is. Ek hou daarvan. Dis dan wanneer ek gaan stap.  Ek stap die agter pad om strand toe.  Die voorste pad is te veel in die oog.

Die agterste pad is verder, maar dis verby een huis en dis waar die man bly wat soos ‘n mombakkies lyk.  Hy sien my gewoonlik nie.  Dalk kruip hy ook agter ‘n mombakkies weg.

Mombakkies?

Stemme in my kop?
Stemme in my ore?

Ek sit ‘n paar vetkoeke in ‘n plastieksakkie en bind dit toe.  Dis vir later.

Alles is altyd later. Later slaap, later dink, later stap, later praat, later hoor en later doodgaan.

Vir hoe lank gaan jy nog swart dra?

Vir baie baie lank…vir altyd.

Dit gaan haar nie terugbring nie.

Ek weet.

Koop nuwe klere, gooi weg die swart.

Ek sal nie

Dit sal haar nie terugbring nie.  Sy is dood.

Blyfokkenstil…bly stil…Bly stil…

Ek staan van die stoel af op, rek my rug uit, stap kombuis toe, sit die ketel aan, maak koffie, terug stoep toe, sit, drink die koffie, sit die koppie langs my op die vloer neer en dan weer rus.  Later is alles weer van voor af.

Jy kan nie vir altyd wegkruip nie. Jy gaan ‘n kluisenaar word.  Ontmoet nuwe mense.  Maak die bokse vol skulpe.  Ryg skulpies deur die tou. Trek die swart uit.

Ek dink ek gaan mal word.

Dit gaan haar nie terugbring nie. Sy is dood.

Dis sulke wrede woorde.

Ek het laatnag eers van die stoep af gestap, kamer toe.  Dis baie laat en koud.  Ek sal gaan slaap. Die wind het opgehou waai. Ek sal skulpies gaan optel, ek belowe.  Ek gee jou my ere woord. Regtig egtig.

Ek weet nie hoe laat dit is nie, maar die geluid maak my wakker. Voetstappe.  Soos ‘n krap-stap.

Stap, stop, Stap, stop, vinniger, stadiger.  Toe ek by my venster uitloer sien ek ‘n skulpie paadjie. Dis so mooi. Ek het tog die skulpies gaan optel. Ek het dit reggekry.

Nou kan ek verder rus, more sal ek nog skulpies gaan optel.

 

 

 

 

KOPREIS 3 (DIE BEGIN VAN DIE SKULPE)

kopreis 2

Die blou lap voor die venster lyk mooi.  Ek kyk vir lank daarna.  Die hout wasgoedpenne lyk nie te mooi nie.

Dalk as ek hulle verf. Blou of wit, sal dit beter lyk. Dit is net tydelik. Ek sal binnekort regte gordyne kry.

Gordyne maak tog ‘n plek warm.  Dalk blinds.  Dalk skulpe aan ‘n tou ryg en dit hang.

Ek hou van die idee van skulpe ryg en hang.  Klomp wit skulpies aan ‘n mooi tou. Ek kan die punte  van die tou aan ‘n skulp vasknoop en  dan stuk vir stuk inryg.

Ek kan die tou dan deur die gaatjies ryg totdat dit lang stringe is. Ek het dit al in prentjies gesien. Dit sal mooi lyk.

Maar waar gaan ek skulpe optel?  Ek het darm ‘n lee verfblik waarin ek dit kan gooi.  Dalk kan ek maar eers met ‘n Checkersakkie loop en dit daarin gooi. Maar ek dink dit gaan te min wees.

Ek kan dalk by iemand ‘n kruiwa leen.  As ek na die winkel stap en vir hulle vra of ek ‘n briefie op die muur kan plak. Soos ‘n kennisgewing. Ja, ek sal ‘n kennisgewing skryf en  dit by die winkel gaan opsit. Ek is seker dit sal goed werk.

________________________________________________________________

Toe ek wakker word, is dit piknag donker.  Die klank van die see is al klank wat ek kan hoor. Niks anders nie.  Doodstil. Ek hou daarvan.

Ek staan op,  trek die toutjie wat die lig moet aanskakel.  Klik-klak. Die lig gaan nie aan nie.

Wat nou?  Werk die lig nie?

Ek kyk by die venster uit, see se kant toe. Die hele dorp is donker.  Nie eens die sigaret masjien se dowwe lig in die winkel is aan nie.  Al lig is die duisende duisende sterre in die hemel.

Ek stap buite toe, kyk op en vind vrede. Dis hemels. Dis Goddelik. Almal slaap, net ek is wakker.

Om die nag so te ervaar, sonder elektrisiteit, is ‘n ding wat ‘n mens diep binne in jou kan stil kry.

Ek stap weer by die huis in, maak die deur saggies toe. So asof daar nog mense in die huis moet wees, wat dalk wakker kan word.

Ek is lus vir koffie – praat ek met myself (of ek dink dis met myself)

Die ketel werk nie.  Natuurlik, die krag is af.  Ek kan dalk die gasstoof aansit.  ‘n Pot daarop sit, water kook en dan in die pluncher gooi.

Dis so donker.  Ek wonder of daar iewers in ‘n boks ‘n kers of iets is. ‘n Flits?

Die bokse maak my bang.  Ek moet hulle uitpak en uitsorteer. Ek weet nie waar om te begin nie.  Ek sal wag tot dit lig word.

Ek kry die pakkie vuurhoutjies op ‘n rakkie net bokant die gasstoof.  Dalk het die stoof nog gas.  Dalk het die vorige inwoners dit goed gedink om nie die gasbottel te vat nie.

Die vuurhoutjie maak ‘n lig.  Dis so skerp. Ek is bang iemand kan sien hier is lig in die huis.

Ek steek die gasstoof aan en die blou blou vlam vat. Dis ‘n godswonder. Dankie Here.

Ek wil so graag skulpies gaan haal.  Ek het gehoor iemand sệ dat as jy skulpe om jou huis gooi, ‘n slang nie daarop sal seil nie. Dis seer op sy maag.  Ek sal dit moet doen.

 

“Kop, word net in Godsnaam stil” fluister ek.

Hoekom is my kop so besig? Gaan die kopgeluide nooit stil word nie.

Ek gooi koffie in die pluncher, dan water, dan longlive melk en een suiker.  Ek gaan sit weer op die stoel buite.  Dis see is swart. Ek dink daar is ‘n liggie op die water. ‘n Skuit of iets? Kan dit wees?

Ek het tot ligdag op die stoep gesit.  Ek het om die huis gestap en na die vlakte se kant toe gekyk waar die son opkom. Die wind is stil. Die dorp is stil. My kop maak nog geraas.

 

Ek stap die huis binne, kyk na die bokse wat rondstaan.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: