DIE KRANSE SAL ANTWOORD GEE

Voor my sien ek die hartseerste gesig wat ek nog gesien het. ‘n windpomp lê verlam. ‘n Mielieland hurk harseer en ‘n plaasdam kreun en kramp. Iewers hoor ek ‘n stem roep: “Vang hulle.” “Vir wie?” vra ek “Die vyand” bulk die koei. “Identifiseer die vyand” runnik ‘n perd.
Onder ‘n boom sit ‘n groep bleek kinders.
“Pen die vyand vas.” sê die boom
En iewers in ‘n ou, bouvallige klaskamertjie staan ‘n man met ‘n kakie hoed op en sê: “Vandag pen ek die vyand vas. Met hierdie spierwit bordkryt pen ek hom vas op ‘n swartbod. Ons Identifiseer hom” sing ‘n koor.
Die vrou wat die koor afrijg het die mooiste rok aan, met ‘n spierwit kraag, Helder Oranje moue en die mooiste blou valle.
En die kranse het antwoord gegee.

Advertisements

HELFTE

die mens bly maar altyd net die helfte

die monsters het die volmaan in die helfte gekerf

my toebroodjies in die helfte gebreek deur die man wat vra:

“Meneer, gee da iets virrie maag”

MY MA HET MY KOM HAAL

MY MA HET MY KOM HAAL

 

 

My trane was eens diamante wat later

ys blokkies geword het, te koud vir die

woestyn en te warm vir my hart om

die vaal-bruin sand saam te vat wat

aan elke mensgemaakte voet vassit

My skedel nou ‘n donker kegel-bal

in die palm van die wind se hand wat

stukkies sandkorrels, net soos die kegelbal,

teen my ribbekas, been en splinter val.

Ek sper my geraamtes af teen die

diewe wat my trane en yskorrels wil steel

die wind bring ou verlang terug en

korrel die dink in my deure, vensters

en geraamtes vas. my vensters is nou

splintergeraamtes wat soos ‘n ribbekas

in die son lê en wag, vir more en oor-more

Ek is die wind wat nie meer blaas nie,

ek is die ys wat nie meer blink nie

ek is die geraamtes van ou onthou,

my naam lê op ‘n geroesde, windverwaaide

naambord teen ‘n stofpad, soos ‘n ou

koevert in ‘n houtlaai wat eens mooi was.

Moeder het my kom terugvat wat julle van

my kom steel het, stukkie vir stukkie.

My naam maak nog al die tyd saak.

My Naam is Kolmanskop

My moeder se naam is Natuur.

WAAR IS JY

ek soek na jou om elke hoek in draai

in elke straatkafee en selfs die man wat

Hoofstraat vee, skud sy kop en sê “Nee”

Ek soek na jou by die hotel se afdakke

waar mense lag vir mekaar se grappe

Ek soek na jou by my ma

Ek kyk op na die hemel en vra

vir Die Here God…waar is jy?

 

Waar is jy?

Waar is jy?

my lief

Waar is jy nou?

Waar is jy?

DIE STRAND

DIE STRAND

 

voetjie, voetjie…diep getrape voetspore

langs die wit-skuim-see-golwe

spoel ‘n wit skuim-brander

ons spoortjies weg en los sy eie sirkels

op die sand – met nat druppels wat aan ons

voete vassit.

Krappie krappie, loer met kraalogies uit sy gaatjie

versigtig met ‘n handie-vol sand

skuins-skuins trippel hy – gooi die sand weg en

verdwyn met kraalogies en al in die sand

blaas blaas deur ons hare, by ons verby

waai die wind

waarheen waai so wind dan heen? Selfs die wind

druk sy duisendpoot-voetspoor-merk op die sand.

Alles net op die wit sand.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: