NOU PRAAT ONS SAAM

MENSE PRAAT NOU SAAM.

 

“Koewee, Katrien, is jy hier? Alles lyk so toe”

“Ek hou my eenkant in my stillasie, Fiela”

“Vir wat dan so, ons groet altyd op ‘n soen”

“Jaag die soen weg, Fiela, die siek gaan ons vang”

 

Katrien van die Bo-Kaap se huisie is toe

sy vrees die ding wat ons kan laat dood

Katrien loer deur haar kantgordyn wat

by die skreef-venster tong uitsteek.

 

“Ek kom vra net ‘n entjie, Katrien, Faziem se kefie is toe”

“Los die sigaret, daai ding gaan die kiem nader roep”

“Katrien, wat praat jy? Jy roep die bang nader”

“Jaag weg die bang, bly op jou knieg voor God”

 

Katrien van die Bo-Kaap maak haar deur effens oop

Sy groet vir Fiela eers met ‘n “hallo”, sommer so op afstand.

“Ko’ laat ek jou die Coronna groet wys, sommer so voet teen voet”

Katrien en Fiela groet mekaar met voet-teen-voet se skud.

 

My dahling mens, dis vreemd hoe Die Here God mense nou

bymekaar roep, het jy gister op die teevee gesien

dat leeu en lam nou bymekaar staan in onse  politiek

God leer ons om dieselle taal te praat, so met ‘n lelike siek.

DANS

Ek wil dans soos die volstruis met die rooi hakke

Ek wil sing soos die wind in ‘n bos

Ek wil dans soos die reën oor die veld

Ek wil sing soos die soete rivierstroom

Vandag

VANDAG

EPIGRAM ii

Gewapen met wit hemp en jas

Selfs blink skoene en ‘n mooi das

Styf vasgetrek teen my nek

Stap ek ‘n pad na ‘n

Vreemde plek

Jy’t my Ge-Judas

My das te styf vas

Om my te hang

Jy’t my Ge-Judas

……

Toe huil die blinde man…

{?}

‘n STYWE DOP EN DIE KROM VISSTOK.

‘n STYWE DOP EN DIE KROM VISSTOK.

2020-01-09

‘n Stwye dop en visstok lê mos so lekker saam met mekaar.

Ek praat nie hier van hengel of diepseevisvang nie, ek praat van gewone visvang in ‘n dam van die kant af.

Maar kom laat ek nie hierdie ding vooruit loop nie. Storie maak is om soos huis reg te trek. Beginne by die een kant en maak aan die ander kant klaar.

My Jasper is mos so lief vir die visstok en moenie die dop agterlos nie. Hy is al iewers in die sestig jaar oud, maar aan sy visstok klou hy soos ‘n mens nie aan iets kan klou nie. In my binneste het ek al gehoop dat hy tog aan my ook kan klou soos hy aan die visstok klou, maar daai gaan by hoop bly. Sien, ek het ook maar net ‘n natuur en behoeftes.

“Jasper, wanneer gaan jy tog die visvang laat staan?” vra ek eendag.

“Hoe kan ek, My Lam, visvang sit styf in my bene. Dis in my bloed”

“Goed, so, My Jasmer” het ek toe maar gesê.

Om die waarheid te sê, ek het hom al so keer of wat bekyk as hy daai vistok beetpak en beginne vang. Hy weet natuurlik nie dat ek hom dopgehou het nie, want ek het dit maar so loer-loer gedoen. Maar toe sien ek hoe daai stywe lyne en krom visstok hom gelukkig maak as hy ‘n byt kry.

Ek vat dan maar ‘n slukkie uit die Soetpyp vir die senuwees in die somer en om warm te word in die winter maande.

Soetpyp maak jou kry warm so van die binne-kant af, dan werk hy buite toe.

Maar eers terug by my Jasper en sy visstok.

Hy sit eers die aas aan die hoek, bekyk die spul, rol nog so bietjie aas, drup dit dan in een of ander doepa of iets, rol nog en dan beginne hy die ding aan die hoek vasplak. Eers so met die vingers, dan die handpalm en dan gaan lê dit in sy oë om seker te maak hierdie spul is goed klam en gedoepa vir ‘n vis.

Stadig beginne hy dan so aan die katrol te rol en tol. Eers stadig, dan vat hy klein bietjie spoed, dan baie spoed, dan weer stadig rol, totdat die aas mooi aan die puntjie vassit.

Dan die gooi. En gooi kan hy gooi. Die aas met sinker en al trek soos ‘n boog tot binne in die water iewers waar ‘n honger vis of ‘n ding lê en wag.

Aai, Mens, die vreugde in sy gesig laat my amper vergeet van my eie eensame verdriet en die Soetpyp.

Hy maak dan sy rug krom, druk die agterkant van die visstok in ‘n strêp wat om sy lyf vasgemaak en so staan hy krom rug met stywe visstok en wag.

As die wag te lank word, ruk hy eers bietjie aan die katrol, dan aan die stywe lyn en wikkel daai visstok. So asof hy iets of iemand wil laat nader kom.

En daar trek die lyne styf. Ek vat ‘n sluk Soetpyp, sommer so uit die bottel, die krom visstok wys dat hier ‘n gevaarlike ding oppad is. Daai lyn span, die sinkertjies lê diep ingetrek.

“Dis ‘n grote” skreeu hy.

“Ek sien so, My Jasper” antwoord ek in my binneste.

“Hier kom hy, ek trek hom in”

“Trek hom, My Jasper.”

So woed My Jasper met die trek, ruk en pluk totdat die einde in sig is.

“Goddank” sê ek en vat nog ‘n sluk uit die bottel.

“Ek is nou klaar, My Lam.” Sê my Jasper.

“Ek sien daai ding, ek bring ‘n lappie en ‘n sigaret vir jou”

So kom dinge ook maar tot ‘n einde en die Soetpyp lê maar langs my bed, net vir incase.

DIE ROOIPROPPIE (goedkoop wyn in namakwaland wat in ‘n plestiek bottel met ‘n rooi proppie verpak word. Hy maak goed dronk)  

DIE ROOIPROPPIE

(goedkoop wyn in namakwaland wat in ‘n plestiek bottel met ‘n rooi proppie verpak word. Hy maak goed dronk)

 

Morre my Lanie, gee daar ‘n Rooiprop vir die kop

My Lanie, hy maak die stemme in my stop

Satan, Duiwel en sy tjommies bliksem my op

My Lanie, gee daar net ‘n Rooiproppie vir die kop

 

My God, Meester, help my, daai Daisie sing soos

‘n byevangertjie tussen die blommetjies, hy

loop soos heuning, soos stroop, dis alles daai

wat die duiwel my vertel, ek sê, dis klomp naai

 

daai eerste botteljie Rooiprop is maar die fonteintjie

die tweede se een maak hom die riviertjie

die derde ene se naam sal ek dalk vergeet

en die vierde een maak my vuiste in balletjies

 

om die son op sy moer te gee,

om die berg weg te stoot

om die see leeg te skep

om myself te vergeet.

 

“Die son wil nie op sy moer kry nie,

Die berg wil nie weggestoot word nie

Die see wil nie leeg geskep word nie”

 

Seblief my Lanie, ek is klaar verval…

 

Dankie my Lanie….sien more

 

DIE VROU IN HAAR REPTILE-SKIN BAAIKOSTUUM

DIE VROU IN HAAR REPTILE-SKIN BAAIKOSTUUM

(Desember 2019, vir die vrou op die strand)

__________________________________________________________________________________

Tussen die sandhopies op die

spierwit strand lê die vrou

in haar “reptile-skin” baaikostuum

en ballanseer haarself mooi op

‘n gekleurde handdoek wat ‘n

mens kan opkikker in die vaal dae.

Daai “reptile-skin” maak ook maar

net die nodigste toe vir ‘n dwalende oog,

maar so is dit maar, daai is vakansie.

Die vrou woel eers van die bo-kant

af, dan wikkel die middellyf, dan kom die bene

en ballanseer haarself op die handdoekie

(reg vir lekker-lê)

Sy laat my dink aan ‘n sywurm op haar

hartjie-kortonnetjie wat met ‘n koppie

speld vasgesteek is, om later ‘n goudgeel

boekmerkie vir die Grootboek te spin.

Soos die vrou wikkel en sukkel om op

die handdoekie te bly, span die

“reptile-skin” stywer om sekere gedeeltes,

want sy is rond, volrond, gesondrond,

maar sy smaail , spin met liefde die boekmerkie

vir die Grootboek, en sê vir die wat agter

handpalms en handdoeke giggel:

“Kyk ma’, ja, Kyk, maar ek worrie nie

want MY spin word ‘n boekmerkie

in die Groot Boek waar dit sê:

“Moenie worry, nee, Moenie worry

alles sal orraait wees”

MOOIWEERSVRIENDE ii

MOOIWEERSVRIENDE ii

 

Ek’s So gelukkig om al my vriende om my te hê,

Almal van julle wat soos viervliegies in sy eie

donker rondsweeg met blink gatte wat dink

Die son skyn nie uit jou gat uit nie.

So gelukkig is ek om al my vriende om my te hê,

Wat soos Dik Russiese Houtpoppies in mekaar pas,

Vol van julleself en opinies.

Ek sit by haar eenvoudige tafel en vra dat sy vir my

ʼn storie moet vertel. Sy trek haar kopdoek reg, vou

haar cardigan om haar lyf en sê: “My Kijnd, dis daai

stories wat ons vas aan mekaar hou…daai stories”

Toe weet ek….

DIE VERKEERDE HEIMLICH MANEUVER.

DIE VERKEERDE HEIMLICH MANEUVER.

DEUR STANLEY CIERENBERG.

 

My mens, hierdie hele storie het begin by ‘n middagete tafel in ‘n restaurant.

Ons is so 7 of agt mense, skat ek.  Dit gaan jolig en ‘n bottel wyn is oopgemaak.

Die meeste van die mense is maar gewoon, eenvouding, (behalwe ek), maar daar is twee

wat soos ‘n seer duim uitstaan.

Die ouer een aan die kop van die tafel, skat hom so diep in die sestig en die dikke langs hom, skat hom laat veertig.

Beide van die manne het maar ‘n kwaal weg.  Nie dat ek ‘n mens is wat sommer uitpraat nie, maar

ek noem nou maar net.

Siestog, die ouer een het ‘n sluk probleem, of praat probleem. Toe ek hoor dat die man geen einde aan praat het nie, moes ek geweet het dat hier ‘n ding oppad is. Hy praat so baie, vergeet om te kou en sluk dan.  Ek sê toe vir myself dat hier moeilikheid oppad is.  Mens, maar die man praat asof daar geen einde is nie. Dan is sy vrou ook nog tussen in en sukkel om ‘n woord in te kry.

Die ou dikke se stem is hard en trek deur die restaurant.  So asof hy aan die preek gaan.  Ek weet dat hy een of ander sekte of ‘n ding is.  Preek vir al wat ‘n hartklop (of hartpomp?) of bolsslag het.  Die skryf glo geestelike boekies en traktaatjies wat hy dan vir mense uitdeel wat hy in sy mening het dit nodig sal kry.  Man, die traktaatjies is beskryf met teks verse uit die Bybel van die ou Testament, deur die Nuwe Testament tot by ‘n testament en teks-vers wat nog geskryf moet word of uitgelaat is.

Dan sal hy iemand so kyk en ‘n traktaatjie in sy hand druk. Van Vas en Bid, Kersefees, Guy Fox regdeur tot by mans wat bymekaar lê.  Ek hoor hulle sê dat die traktaatjie van mans wat bymekaar lê blykbaar aan sy ma opgedra is en dankie sê vir haar liefde en ondersteuning. Sê ek vir myself dat dit ‘n vreemde gedoente is, maar ek los dit daar en dit gaan goed met die ou dikke en die ouer een se kuier om die etetafel.

 

Die ou een is besig met ‘n storie, die dikke amen en Prys die Here al die pad, maar min weet ons van die kwaal wat die ou een het en daar gaan steek ‘n stuk vleis in sy verkeerde gat vas.  Ek bedoel, keelgat of lugpyp en hy spring op met trane in die oë en kort van asem.  Ek dog eers die man kom tot bekering want die dik sekte een was ook maar goed op dreef met sy traktaatjie.

Na ‘n ruk spring die dik-sekte-prediker op en steek die ou een agterna, reguit toilette toe.

Mens, wens ek tog dat ek ‘n vlieg teen daai toilet muur kon wees.

Die twee bly lank weg en die ou een se kos word koud. Sy vrou sit toe maar ‘n pap bord oor sy kos om die laaste hitte te hou.  My oë is net na die restaurant se toilet gedraai, van pure nuuskierigheid, jy weet mos.

So skuins voor ons sit nog ‘n tafel met ‘n paar outjies wat seker een of ander one week anniversary van boyfriend wees, vier.  Die een met die stywe hare en duk beetjies staan op en stap kierts regop toilet toe.

Toe weet ek hier is ‘n ding oppad.

Meteens hoor ek ‘n helse gil wat van die toilet se kant af kom.  Die dikke en die ou een met die sluk probleem kom spierwit aangehol.

“Wat het gebeur?” vra ek.

Die ou dikke sê dat hy hande vir die sluk probleem opgelê het om die bose gees uit te dryf wat hom verhoed om te sluk, toe die gebed sy tyd vat om gehoor te word, traai hy toe maar die Heimlich maneuver.  Die dikke wikkel hom netjies agter die ou een se rug in en sê vir hom om nog bietjie vooroor te buig. Die ou een fluister, nog met die stuk vleis in sy lugpyp: “is dit vooroor genoeg of moet ek nog ‘n bietjie buig?”.

Mens, dis toe dat die regop mannetjie wat vol van die parfuum is daar instap en die ding aanskou.

“Ja,” sê ek vir myself. “So het ons almal maar ons tekortkominge”

Maar dis nie die einde nie. Die ergste kom nog.

Die ou dik sekte prediker gaan toe na die tafel waar die regop parfuum mannetjies sit en gee ‘n traktaatjie vir hulle van die bose gees en van mans wat bymekaar lê. Die enetjie vat die storie verkeerd op, skryf sy telefoon nommer daarop en gee vir die dik sekte prediker terug.

 

Dis toe dat daar ‘n sagte glimlag op die dik sekte prediker se  mondhoeke kom sit en hy haal sy selfoon uit om ‘n nommer in te pons.

 

LANDI CIERENBERG

‘n GEDIG VIR LANDI CIERENBERG.

Landi, my lam

Vir my is jy die reënboog

wat die Hemel inkleur soos

‘n tuin vol veldblomme, van

Horison tot horison.

Vir ons sal jou lag iewers

in die kranse van Imperani

en Maluti eggo vir altyd en altyd.

My Lam, jou Harley is my kosbaarste

besitting waarin jy elke dag

vir my knipoog en smile.

Jy is die engel agter op ons bikes,

wat die pad vir ons almal oopmaak.

Landi, my Lam,

Jy het ons lewens ingekleur

Jy is ‘n ster wat ons almal kon pluk (en blink vryf)

Jy is ‘n piekfyn waar jy nou is,

En weet ons sal jou mis….

Ek salueer jou Landi Cierenberg.

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: