HERFS

HERFSTYD

al langs die grondpad staan

die akkerbome soos ’n

roksoom in ’n ry, dis herfs

en die bome kleur

hulself in met ’n

ander kleur, bruin, geel,

donkergeel of donkerbruin.

Dis ’n ander tyd

dis ’n droom tyd

dis herfstyd wat

my inkleur, net

soos die akkers

hulle doppies afgooi,

soos die blare afdwarrel

soos twee mense in

’n tergende tango.

Dis toe ek ander

musiek in my ore hoor.

dis herfsmusiek.

dis herfsluister.

dis herfstyd op die plaas.

Advertisements

ALLEEN

ALLEEN

STANLEY CIERENBERG

alleen skyn die son

alleen sweef die maan

alleen blink ’n ster

alleen is tog so ver

alleen blaf die hond

alleen klop my hart

alleen slaap die skrywer

alleen die alleen as dit reën

alleen die bontrokkie

alleen die kantgordyn

alleen die plaashuis

alleen die antie se kombuis

alleen nou alleen

my woord is alleen

my hart is alleen

my een is alleen

alleen soos ’n nagdier

alleen soos ’n bosveldvuur

alleen soos ’n middernaguur

alleen in die skare.

alleen my boogskutter

alleen my tweeling

alleen my vis en ram

alleen is die arm man

DIE KOLWYN MENSE

Die Kolwyn mense se tweeling het kom kuier. So sit elke een van die kinders op my skoot. Ek voel toe skoon soos ‘n toebroodjie, maar die kinders wil sit en en moet stories vertel.

“Watse stories vertel mens vir die Kolwyn Tweeling wat my soos ‘n toebroodjie laat voel” vra ek myself af.

Ek sal maar maak soos Stanley Sebastian Cierenberg altyd sê: “praat maar net wat in die kop kom. Die woorde sal dan maar met die tyd saamkom en die gedagtes. Solank mens darm net een sinnetjie die waarheid praat”

Ek begin toe maar oor die geel bus wat voor my huis verby gery het, of dit ‘n lieg, ‘n droom of die waarheid is weet ek nie, maar ek het maar vertel.

Dit was verkiesing en die NP het sterk gestaan. Almal was in ‘n gedoente besig om koekies te bak, banners te versier, Rosette te maak en om plakkate op te plak. Tot die Rondgaande Hof was daar gewees.

Dis toe dat daar ‘n groot Geel bus voor my venster verby gery het. Ek kon nou nie die naam van die bus sien nie, maar dit het gelyk soos die maak van Teeblare of iets.

In die bus was twee groepe mense. Lyk my aan die regterkant het ‘n koor gesit en aan die linkerkant het kommuniste gesit. Heel agter het Doors gesit saam met Sheila.

Hulle was toe al mooi volgroeide mense, maar as daar ‘n bus geloop het of ‘n fuksie met ‘n bus het Doors en Sheila geklim, agter gaan sit en so het Doors met ‘n baie stywe broek en knop saam met Sheila die pad geniet.

“Tipies tienerkinners” seê ek.

“Tannie, watse knop is dit aan oom Doors?’ vra die een Tweeling en ek voel meer soos ‘n toebroodjie.

“Nee wat kindje, dit is maar die padkos wat op die oom se skoot gestaan het.”

“Maar laat ek nie afdwaal nie, kindertjies, ons moet aangaan met die storie”

“Daardie bus met die koor en die kommuniste is toe reguit na die sportvelde toe. Die koor het op die pawiljoen gaan sit en die kommuniste het agter die vyebosse gaan wegruip”.

“Tannie, wat is ‘n kommunis?” vra die ander tweeling en ek voel weer soos ‘n Toebroodjie

Net toe die kindjie die vraag vra, kom Stanley by die huis ingestap.

“Kind, ‘n kommunis is maar twee mense wat in ‘n bed lê en dan maal hulle al die lakens deurmekaar, totdat al die lakens op die vloer leê en die twee mense nakend op die bed bly lê”

“TANNIE” skreeu ek buite myslef

“Tannie kan nog nooit sulke dinge vir die kinders vertel nie. Hulle is nog te klein. ”

“Nee wat Kind, vandag se kinders weet alles. maar in elke geval, toe gaan daardie koor aan die zing en dis ‘n pikswart koor en die kommuniste pluk al die vye af en begin ‘n betoging. Die koor sing ‘n Gospel lied in ‘n taal wat geen lewende wese kan verstaan nie. Hoe meer die koor Halleluha, hoe maar gooi die kommuniste vye, totdat die hele koor net vol vye is.”

“Tannie, Hessie?” begin die kind wat op Tannie Hessie se linkerskoot sit, “Hoekom gooi die kommuniste die mense dan met die vye??”

“Ag kindjie, daar was nie klippe gewees nie en hulle was nie met gewere op die sportsgronde toegelaat nie”

“Na ‘n lang dag vir Halleluja sing en vye gooi, kom daar ‘n reēnboog oor die sportsgronde en aan elke kan van die reënboog staan ‘n groot swart vrou met groot wit oë en ;n groot smile met baie wit tande en ‘n groot pot en goud vang” vertel Tannie Hessie

“Hoekom?” wil ‘n kindjie weet en die toebroodjie gevoel vat oor.

“Kind, dis wat hulle doen. Gryp alles, gryp die goud uit die reënboog, gryp die tax geld, gryp bakstene en bou huise, maar een ding wat hulle nie gryp nie is ‘n koor, want ‘n koor in onsulkdig”

DIE AARDBEWING

DIE AARDBEWING.

soos ’n dier wat gekwes

is deur ’n skerp pyl,

het jy geruk van

horison tot horison.

Soos ’n troeteldiertjie

wat weggeskop is

en doodverkluim in die

koue lê en ruk-ruk.

Soos ’n slagaar wat afgeskeur

is deur ’n roofdier,

lê jy doodstil in die donker

en luister na jou laaste uur.

Nou is jy stil, stiller, doodstil

my geliefde land

my geliefde afrika

my geliefde suide van afrika

PRAAT

ek vra of jy my vriend sal word

en jy sê niks nie

ek vra of jy vir my ‘n gedig sal skryf

en jy stuur net een woord

ek vra of jy my maat sal bly

en jy verbreek die frequency

ek vra of daar weer lag sal wees

en jy breek die kabels.

toe val alles inmekaar

BLOMME

AS DIT BLOMME REËN

pluk asseblief vir my ’n

blou klossie veldblommetjies

en bind dit aan ’n spierwit

wolk vas

vra dan vir die wind

om die wolk

tot voor my deur te waai

en smeek vir die reën

om die klossie-blomme

by my voordeur te los.

SKOEN

MY OU SKOEN

(en ’n vrot pampoen)

elke middag om vier uur

stap ek verby die skuur

dan straat af, hoek om

tot by die ou bloekom

waar ons as kinders

gevlieg het soos vlinders

en jy vir my raai-raai

laat speel, my liewe Meraai.

jy het vir my gevra

wat ek op my rug dra

en het gelag en gesê

dis my liefde wat daar lê.

ek het jou lief, Meraai

ja, wie sou kon raai

het jy gevra toe ek jou soen,

aan die heining hang my skoen

waarmee ek saans laat

tree vir tree stap, af in die straat

tot by jou om vir jou te sing

en ’n bos blomme te bring.

Meraai, my skoene is oud

en die dae word koud

want winter hang in die lug

en my gedagtes is op vlug

na die dag, ek en jy

teen die heining kon vry

maar nou is dit ’n vrot pampoen

en ’n stukkende skoen.

dis maar al

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: