REDDING

REDDING

Kyk hoe staan hulle in ‘n ry

pure uitgessmeer met mooi rokkies

en hipolfise.

Sommige nog reguit nek

en trotse rug

netjies in rokkies en sokkies

kyk hoe glimlag hulle as ek verby slenter

‘vat my tog’ soebat die een.

‘ek is die een vir jou’ vra ‘n ander

My rokkie is songebleik.

Myne is vaal, maar ek soebat jou

om my ook te kom haal.

Ek slenter verder.

“ons is maar rondlopend” praat ‘n groepie

“Hulle sê ons is ‘n niksnuts.”

Ek flankeer met ‘n ander, dan

nog een hier en daar wat saam

koketeer.

“Ons armoede is so seer” soebat een.

Ek vat een vir my, dan nog een.

Ek hou ‘n special een onder my arm

en ‘n mooi een tussen my vingers.

“Julle sal nooit weer op die rak sit nie.” sê ek

en stap met ‘n sak vol boeke by die

biblioteek se deure uit,

fluit-fluit.

 

“‘ ‘n Gedig vir al die boeke in die biblioteer wat na ‘n ruk versnipper en verbrand word. Dis hartseer”

 

Advertisements

VERGEET

Lankal se vergeet word vandag se onthou

Ek dink soms aan jou sonder om te dink ek gaan gou vergeet

Ek sien spoke in die wolke

Ek hoor drake in die reën

Ek kruip weg vir alles wat beweeg

Die gedrukte-koerant-letters swem voor my

Ek dink aan die gisters en onthou vandag

Sal jy my nog onthou en

sal jy my nog liefhe

Want gister se vergeet word weer vandag se onthou

Die laaste roep van gister word

vandag se opstaan kreet

Om weer op te staan

Om weer op te kyk

Om weer asem te kry

Dis my wens vir my

MY MA HET MY KOM HAAL

MY MA HET MY KOM HAAL

 

 

My trane was eens diamante wat later

ys blokkies geword het, te koud vir die

woestyn en te warm vir my hart om

die vaal-bruin sand saam te vat wat

aan elke mensgemaakte voet vassit

My skedel nou ‘n donker kegel-bal

in die palm van die wind se hand wat

stukkies sandkorrels, net soos die kegelbal,

teen my ribbekas, been en splinter val.

Ek sper my geraamtes af teen die

diewe wat my trane en yskorrels wil steel

die wind bring ou verlang terug en

korrel die dink in my deure, vensters

en geraamtes vas. my vensters is nou

splintergeraamtes wat soos ‘n ribbekas

in die son lê en wag, vir more en oor-more

Ek is die wind wat nie meer blaas nie,

ek is die ys wat nie meer blink nie

ek is die geraamtes van ou onthou,

my naam lê op ‘n geroesde, windverwaaide

naambord teen ‘n stofpad, soos ‘n ou

koevert in ‘n houtlaai wat eens mooi was.

Moeder het my kom terugvat wat julle van

my kom steel het, stukkie vir stukkie.

My naam maak nog al die tyd saak.

My Naam is Kolmanskop

My moeder se naam is Natuur.

ONS MUSIEK

Ek vou jou kragtige  hande in myne toe

Ons vingers paar saggies met mekaar

My palms rus sag op die  afkyk van jou hande

Jou duime volg myne na middel c.

Ek help jou vingers om nie te verdwaal

tussen swart en wit

Sodat jy vir my ‘n blinde klavierliedjie kan speel

en ek vir jou ‘n liefdeslied kan sing

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: