DIE BEGRAFNIS

DIE BEGRAFNIS

Hou my lykdiens net so na halflig-skemer,

En brand ‘n  kers of twee, dalk ‘n paar

Sodat dit lig saam met my kan dans.

‘n Gloeilamp se kragstroom  is tog so dood.

LIEFDE VIR ‘N MA

LIEFDE VIR MY MA

 

“Nee wat Kind, ons kastrolle bly vol” toe ek vra hoe dit gaan.

Die kombuis-tafel is maar krankeliekig, maar geluk, die is daar

“Kom ek maak vir ons koukoukoffie. Ek weet jy stout ‘n soet ding”

“Dis diep bederf, Dankie” sê ek

“Kind, gee daai kommejtiesdoek aan, die bamboeslvlieë hang

rond nes die klomp Kranskakkers doer oorrie pad”

Ek lag.

Ek gee die doek aan, sy gooi dit oor die stukkie

Kookwatersuurdeeg-brood.

Ek kyk haar aan en die liefde vir my ma is soet soos koukoukoffie.

 

WINDRIGTINGS

DIE WINDRIGTINGS – DIE REëNBUI – DIE SLAGAAR.

__________________________________________________________________________________________________

Gatjieponner en

krom dopper

Pastoor en Rabbi

Harikrishna,

straatpredikant

Heks en Non

Monnik of

Uitgeworpene

Hariram of

Galopper-kerk

Ouderling tot

diaken – gesang

psalm of quran

queer of straight…

Maar ek, ek bly die slagaar se klep.

Laat my met rus om bietjie asem te skep.

 

GEBEENTES

GEBEENTES

{Gemeentes}

 

Soos afgeslagte vlermuise hang die bees-karakasse

in rye by die slagpale om uitgesoek te word,

sommige Prima, ander minder prima sommige niks

 

Soos ‘n boom wat afgekap word en grond to donder,

val die bont koei wat in ‘n staalhok geskiet word en uitrol

tot op die koue vloer van nog ‘n slagoord

 

Soos ‘n skaap se kop wat afgesny word en uitbloei

totdat die bloed in ‘n stroom afloop, tot binne in

die ganse se hok…

 

Een gans trap in die bloed en bevlek die ander gans

se spierwit donsvere….

 

Ek is die karkas

Ek is die skaap

Ek is die gans

 

DIE GAYS KOS DIE NG KERK NOU AL BYNA R30 MILJOEN

DIE GAYS KOS DIE NG KERK NOU AL BYNA R30 MILJOEN)

{hierdie storie is min of meer die waarheid}

Hierdie hele besigheid het begin toe die Dominee se vrou na ‘n troue toe was en ‘n groot, bruin koevert val uit haar Nissan Skyline uit.

Maar Mens, laat ek nie hierdie storie voortuit loop nie.

Die Dominee het sy voet neergesit en gesê: “Nee wat my Duifie, na daardie troue gaan ek nie en ek gaan hulle ook NIE trou NIE”

“Ag toe, Pappa, hulle is sulke wonderlike mense en goedhartig….” En Dominee se vrou sit duisende stamps op om die lof van hierdie tweetjies te besing, maar Dominee bly by sy NEE.

“Nee wat, ek het vir die tweetjies gesê dat hulle nie in my kerkgebou sal trou nie. Bid jou aan. Wie is die bruid en wie is die bruidegom? Voor my kantsel”…gaan die dominee aan en aan.

“Moenie eers praat van mekaar die regterhand gee nie en die soen na die tyd. Ek sak my KOP in SKAAMTE. Hoe kan ek twee mannetjies trou wat soos rooibek-kalkoentjies voor my preekstoel staan? Nee Mamma, dis laster”

My Mens, maar die predikant se vrou wil troue hou, moffie of te not.

Na weke se gespook, stel die predikant se vrou voor dat die tweetjies nou maar in ‘n mooi tuin moet trou. Hier af in Patrys straat is ‘n mooi tuin. Sy sê toe vir die paartjie dat sy alles sal reël, maar hulle moet dit tog maar stil hou.

Die dag van die troue breek aan.

My, Mens, maar was dit ‘n gedoente. Ek lag nou nog by myselwers as ek net daaraan dink.

DIE TROUE:

Sommer so in ‘n baie mooi tuin met baie stokrose, Agapanthus Africanus en ‘n paar varings.

Hulle het sommer DRAAD-stoele en n DRAAD-tafel geleen, die huis se heining is van DRAAD gemaak (so die bure kon sommer bruilof so deur hulle vensters hou)… en daar met al die DRAAD-gedoentes TREK die twee mannetjies weg met hulle trou.

Die Predikant se vrou ook daar, wit aangetrek, maar neig na pienk toe.

“Hier is nou nie ‘n Predikant om hierdie storie te wettig nie” sê een van die gaste.

“Moet jy nie worry nie, Skattie, ek organize gou” sê Predikant se vrou.

Sy trippel na haar Skyline toe (Maar kyk, sy beweeg flink en vining), ruk die deur oop, klim in en klap die deur weer toe. Daar ry sy na die Galloppers-Kerk se pastoor wat onder in die pad besig is om ‘n Worsbraai-KOMpetisie te beoordeel te gaan haal.

“Seblief, Pastoor, kom trou net die tweetjies, dan kan julle weer met julle worse aangaan” soebat sy

“Ja, toe, kom.” Sê hy

So kom hulle by die huis aan waar al die Draad-meubels staan en die twee Rooibek-kalkoentjies tussen die stokrose.

“Hierdie ding moet vinnig gaan. My wors is op die kole en as hy te lank braai breek die velletjie. Ek verklaar julle man en vrou.” Rammel Pastoor dit af.

“Nee man, dis verkeerd” skree een van die Rooibekkalkoentjies.

“O, ek sien, ek verklaar julle dan getroud” sê hy.

“My wors se vel gaan bars van die kole, ek kan nie hier staan en troue maak nie” gaan Pastoor aan.

“Ons is twee mans wat trou” sê die een Kalkoentjie.

“Ek verklaar julle dan nou man en man…ek moet gaan, my wors gaan oopbars” skreeu Pastoor.

“Ek vat jou terug” sê Predikant se vrou.

Man, so gaan die troue toe aan en die Predikant se vrou vra of sy daardie CD van Celine Dion kan leen wat die paartjie gespeel het met die opening van die baan.

Mens, hoekom hulle nou vir Celine Dion gekies het weet ek nie, maar volgens een van die buurmense wat deur die venster staan en bruilof hou het, is dit opdat Celine Dion en CD dieselfd initials het. Een van die Kalkoentjies is mos vreeslik oor dinge wat pas en rym ens.

\

Die predikant se vrou is toe weer vinnig daar weg, maar nooit het sy agter gekom dat daar ‘n groot, bruin koevert uit die kantsakkie van die kar geval het nie. Een van die Kalkoentjies het die koevert opgetel en oopgemaak.

Dis ‘n rekening van die hospitaal.

Dertig-duisend-rand….sê die Total onder aan.

Vir wat? Vra die ander kalkoentjie.

Hulle bekyk hierdie faktuur en daar sal hulle met ‘n skok agter kom dat dit die Predikant se vrou is wat die hospitaal so baie skuld, in rooi letters bygesê.

“Liefie, ek het jou mos gesê die vrou lyk bekend. Sy was Hoofseun in 1972 by Help Mekaar Hoërskool”…

Mens, wat van daai koevert geword het weet ons nie, maar ‘n geheim tussen twee Kalkoentjies bly nie ‘n geheim nie….DIE DING IS NOU KOERANTE TOE.

SAGTE PROTES NOTA AAN DIE WOORD

SAGTE PROTES NOTA AAN DIE WOORD

{in alfabetiese volgorde van h tot k}

 

Met my kettie om my nek

En klippies in my gatsak

Stap ek my eie voetpad.

 

Is daar nog vet moerbeiblare oor

vir die bontwurms in die skoendoos

om na ‘n papie ‘n geel hartjie

op ‘n stukkie uitgesnyde karton te spin,

vir ‘n boekmerkie in die ou Familie-Bybel?

 

Met my kettie om my nek

En klippies in my gatsak

Stap ek my eie voetpad.

 

Is daar nog bont oorskiet-lappies oor

vir die tannie in Lambertsbaai om ‘n

kniekombersie te maak en stukkie vir

stukkie met skaapwollietjies op te pof

vir ekstra warm kry?

 

Met my kettie om my nek

En klippies in my gatsak

Stap ek nou my eie voetpad.

 

Daar is niks meer oor nie.

Die moerbeiblare is droog.

Die sy-hartjie lê in die gras.

Die laslappies uitgefrommel,

want die mens het nou maar

net as ‘n broodkrummel bly lê

en om sy nek hang ‘n ou rek*

*rek verwys hier na die kettie.

‘n SAGTE PROTES

‘N SAGTE PROTES.

{die antie wat bid}

 

Wat het van Kramer en sy Kombi geword?

Die turksvye langs die heining is ook weg.

Die antie met die blomhoed wat onkruid uittrek,

se hande is al moeg van  tuinvurkie vashou,

in die grond druk, draai en onkruid uitpluk

tot haar knieë lam van kruip oor die grasperk,

om elke bossie, onkruid en verwoesting uit te haal.

 

Nou is Kramer se Kombi maar net ‘n onthou,

die antie in die tuin se vurkie in haar rug en

haar gebed is uit haar knieë geruk toe hulle

haar omgooi, omrol en weggooi, saam met die bossies,

haar bid is nou stil maar die krom in haar rug

op die grasperk is  ‘n  onthou van krismis en doekpoeding.

nes Kramer se Kombi

nes die Turksvye

nes die liefde

nes krismis

nou niks.

VOETPAD TOT HARTPAD

VOETPAD TOT HARTPAD

Die voetpad lyk mooi hierdie tyd van die jaar

hier en daar ‘n verlepte blom en blaar

maar all over is dit mooi bont – soos ‘n

strooimeisie-rok by ‘n lawwe-lewendige bruilof.

Die grappige-bont-leeubekkies staan gesig

teen die oggendson en net duskant staan

‘n klos Salie vir ‘n siel wat eens was.

Die Wit Magrietjies lyk maar vaal-agtig –

dis nog die Augustuswind se stof wat op

die wit blare vasklou soos ou onthou,

maar moenie worry, die reën is oppad

om daai stof af te was en te spoel tot anderkant

die blombedding tot in die waterstroom

waar die blink-groenkop-dameend skreeu

soos ‘n ‘ga’djie vannie kaap se taxi’

“Mobry-Kaap…..Mobry Kaap…Mobry-Kaap”

Maar my voeteval op die voetbad deur die tuin

het stil geword, want vandag, so paar jaar gerug

het sy gaan slaap….vir altyd.

Rus in Vrede my geliefde.

DRIES EN DIE ANTIFREEZE

DRIESIE EN DIE ANTIFREEZE

 

 

“Hallo Driesie, my kind. Hoekom is die skool dan so vroeg uit?”

“Ma, hou tog op om my ‘Driesie’ te noem. Ek is nou al in matriek. Dis DRIES”

“Jy sal my Driesie bly tot ek die dag my kop neerlê. Hallo Johan, hoe gaan dit met jou, Kind?”

“Goed dankie Tannie Frieda en met Tannie?”

“Goed my Kind, goed”

Frieda werk by die hardeware winkel op die hoek.  Sy is ‘n regte Moeder.  Hou die huishouding in die palm van haar hande en doen haar werk.  Almal ken vir Antie Frieda en niks word op skuld by die Hardeware verkoop nie. Cash en Kontant.

“Ag, Driesie, moet jy alewig daardie ou hoedjie met die veer in dra? Dit laat jou soos ‘n ou man lyk en jy het sulke mooi hare. Toe, Johan, sê vir Driesie om daai hoed af te haal.”

“Tannie, ek het al, maar Dries sê dis sy hoed en sy kop. Klaar”

Johan mik om die hoedjie af te haal. Dries keer. Hulle lag vir mekaar en Frieda kan nie help om ook maar ‘n smile te kry nie.

“Ma, Pa het gesê ek met ‘n bottel antifreeze vir die kar kom koop.  Hy het nie nou tyd om te kom nie”

“Maar jou pa het dan net laas week antifreeze gekoop en hy moet nog daarvoor betaal.  Die reël is  CASH ONLY, en dit geld vir familie ook.  Driesie, moenie dat ek julle vang sigarette koop nie.  Oom Joons by die kafee sal my vertel”

“Ma, ons rook nie. Al wat ons daar koop is chappies en groen koeldrank”

“Kom, hier agter is nog warm slap tjips en brood.  Lukas, kry daar vir ons ‘n bottel antifreeze vir Driesie.”

“Ok Merrim, Hallo Driesie my Kroon. Hoe gaan dit, My Kroon?”

“Goed dankie, Lukas. Hoe gaan dit met jou? Sien Ma, tot Lukas ‘Driesie’ my nou al. Waar is die brood en slap tjips, Ma? Kom Johan, ons gaan eet daar in die kantoor”

Lukas bring die antifreeze vir Frieda en sy lui dit op.

Driesie tel die geld uit en gee vir sy ma. Sy glimlag, vat die geld en sit die bottel antifreeze saam met die tillslippie in ‘n plastiek sak.

“Aai Merrim, Driesie is ‘n goeie kind. Ek laaik van hom kwaai.”

“Ja, Lukas, hy is my oogappel. Vir hom sal ek berge wegskuif”

Frieda gaan loer by die kantoor in waar die twee seuns sommer so op die lessenaar sit en eet. Heel tevrede met hulsels.  Dries vee die olie sommer so aan sy wit rugbybroek af.

Frieda sien dit, glimlag en dink in haar binneste “Die Kind van my kan met moord wegkom. My hart-se-punt”

“Het julle kinders nou sowaar die hele pak tjips opgeeët?”

“Ja, Ma, ons is honger”

“Dis ok. Lukas, gaan koop vir ons nog ‘n Gatsby by ou Joons vir vanaand, seblief tog en ‘n liter groen kloeldrank vir Driesie.”

“Dankie vir die tjips ma. Ma is die beste ma in die wêreld. Ons moet nou gaan. Ek check ma later by die huis.”

Driesie druk ‘n vinnige soen op sy ma se wang. Die Hardeware winkel is stil.  Lukas is op tee. Frieda sit die draadloos aan en luister die middag storie.

Toe daardie horlosie vyf uur slaan, sluit Frieda die deure.  Nie ‘n minuut later nie.  Mense moet hulle tyd ken.

Toe sy by die huis kom, soos die haar gewoonte nou maar is, druk sy die kar se hooter om vir Dries te sê: “Sit solank die ketel aan vir koffie”

Frieda stap die huis binne en die ketel is yskoud. Sy wil haar eers vererg, maar los toe maar.  Dalk is die kind besig met huiswerk. Dit is darm amper eksamen tyd. Snaaks, Dries se kamerdeur is toe en daar blêr nie eens musiek nie.

“Dankie tog, miracles gebeur nog.  Lekker om by ‘n stil huis aan te kom.  Maar ek moet ook met eerlikeid sê dit maak my hart sag as ek by die huis kom en die kind maak lawaai.  Dit beteken dat hy  pure seun is en nie dooilik nie” Dink sy.

“Dries, kom maak vir my koffie. Ma se voete klop soos ‘n los dankplaat in die wind, van die pyn”

“Dries!”

Sy gaan staan voor Dries se kamer, lees ‘n sticker wat sê “Enter on own risk”, sy glimlag en klop aan die deur.

Niks

As hierdie kind vandag weer saam met Johan in die strate lê is daar groot moeilikheid.

Sy maak die deur oop.  En wat sy daar sien het haar lewe vir altyd verander.

“Dries! My kind. Dries wat gaan aan? Kan jy my hoor? Dries, wat de hel het jy gedoen? Waar is jou pa?”

Frieda val op haar kniee langs Dries waar hy op die grond lê. Niks aan hom is meer lewend. Reeds koud.

Frieda gryp na woorde, gryp na trane, gryp na iets…maar daar is net niks. Sy kyk rond vir ‘n laaste nota of briefie.

Langs Dries lê die leë bottel antifreeze en langs die bottel lê die tilslippe.

Sy tel dit op en lees. DIE HOEK HARDEWARE, die telefoon nr van die plek, datum, tyd, 1 liter antifreeze, R90.00, R10 kleingeld KASSIER: Frieda…dis al.

“MY kind…Hoekom?

Sy vee oor Dries se erg verbrand mond met haar handpalm en voel nog hoe die laaste antifreeze aan haar vel byt. Dis verby…

 

 

Van die veertjie in jou hoed

Tot by sool van jou voet.

So baie het ek jou lief, my Kind,

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: