GESPREK MET DIE PERD

GESPREK MET DIE PERD
Witkruismonument
05 September 2021

Die reuk van ’n perd IS die reuk van ’n perd. Niks kan so ruik nie, behalwe die perd homself.
Maar die praat van ’n perd is die praat van ’n opperste koning.
Hulle sê wanneer ’n perd met jou praat, dan moet jy luister. As jy nie luister nie is daai ’n groot sonde.
Ek het geluister toe die perd gepraat het, maar wat nou?
“Wat nou?” het ek vir die perd gevra.
Ek het aan sy breë voorkap gevat en gevryf tot by sy neus. Hy het geglimlag en gesê:
“Hierdie is ’n perd van ’n ander kleur” Ek moes saam glimlag oor hierdie woorde, veral op ’n dag soos vandag.

Ek het hom onder sy ken gekrap en sy groot-bruin-oog het my diep aangekyk.
“Jy moet vir jou mense sê dat hulle DANKIE moet sê” praat die perd met my.
“Dankie vir wat?” vra ek die mees domste vraag, maar hoe kan ek reg dink met so ’n Prins aan my sy.

“Dankie vir die oorwinning” sê hy.
Ons kyk mekaar aan, in stilte.
Ek vryf oor sy maanhare. Dit voel soos ’n ryp koringveld onder my hand.
“Jy moet nou aanstap” sê die perd.
Ek wil nie. Ek wil net hier bly staan.
“Ek wil net hier by jou bly” sê ek.
Die perd skuif sy voete en trap-trap rond.

“Kyk, jou skoen is klaar in die stibeul, jy moet net jou voet daarin sit en opklim” sê hy.
“Jy het reeds jou perdeskoene aan” sê ek
“Ja, gaan sê vir die boere die skoen is in die stibeul, sit nou net julle voete in en ry oor julle vlaktes, ry oor julle plase, ry oor julle grond en tel julle stukkies taal en kultuur op”

Ek het my gesig in Prins se nek gedruk en gehuil, want toe weet ek dat ons oorwin het.
“Dankie Onse God” sê ek.
“Daarsy nou, dis die boodskap. Sê vir jou mense om vir God dankie te sê”

Toe word alles stil, behalwe die perd se oorwin-runnik in my ore.

Daar is ’n heelal in ons volk
Daar is ’n heelal in ons taal

-stanley cierenberg-

Inspirasie: PRINS.

RITME VAN STILTE

RITME VAN STILTE

WITKRUISMONUMENT
YSTERBERG
2021-09-04

Soos die boer se hartklop val die perdehoewe op die sandpad.
Ek stap net agter Prins, die perd met die wyse kyk in die oog.
Die veld is stil, dis net boer se hartklop en die perdekloue se klik-klak.
O God, bid ek na bo, hou my regop sodat ek nie knak.

Hoog teen die kliprand begin die kruise al knipoog. Elke kruis is ’n boer,
’n slagoffer van plaasmoord. My oë probeer om die kruise te tel, dis te veel.
Hoog teen die kranse kom ’n valk aangesweef. Nie met klappende vlerke nie, maar stil met net die wind wat hom aanhelp om ’n sirkel om die kruise en die perde te maak.
“Hallo Valk” groet ek en vra sy naam.
“Ek is die Vrede Valk,” sê hy.
Die veld is stil. Hier en daar blaas ’n perd en ’n boer praat die perd aan.
Die stilte is Heilig.
Langs die sandpad staan die Tamboekie-gras so heuphoogte. Vol in saad.
“Hallo Tamboekie gras” groet ek.
“Hallo. Julle sal weer opstaan, vol en gesond” sê die grassade vir my.
“Dankie Tamboekie gras”
Klik-klak…klik-klak val die perde se hoewe ritmies op die sand.
Hoog teen die blou hemel klim die gekleurde vlae van vrede uit…tot heel bo, daar waar die hemel opraak. Die blou-hemel is God se woonplek…die groen is die boer se handewerk. Ons sal werk.

In ’n emmertjie met water staan ’n klossie wit rose.
Ek probeer om hulle te tel, maar die huil lê vlak
Die tannie op die perd met die kappie op laat haar kop sak
Ek kyk vir haar, en sy vir my, sy is die mooiste roos.
Wit is mos reinheid.
Wit is mos skoonheid.

’n Boere-Man skuif sy velhoed op sy kop rond. Die son gaan warm word, maar ons sal sit. Ons sal bid en niemand gaan ons sit kom steel nie. Niemand sal ons bid kom vat nie. Vryheid is in elke oog.

Toe my voorlyf wou knak van hartseer vir my volk, druk Prins sy wyse oë tot teen my gesig.
“Wat moet ek maak?” vra ek
“Staan sterk” sê Prins.
Ek staan.

Toe my voete brand soos die vuur in my hart brand, gaan staan ek by Roy. Die Koning perd.
Sy kyk is die van troos en hoop.
“Wat wil jy sê?” vra ek vir Roy
“Ek kom om jy te haal” sê Roy
“Soos die blinkvosperd?” vra ek
“Soos die blinkvosperd” sê Roy.

Toe weet ek:
Vir elke boer is daar nog ’n paar vlerke aangesit om hoër en hoër te vlieg, net soos die Vrede-Valkie in die wind.
Toe breek die vyand se vlerke, en hy val tot onder die perde-hoewe…
ONS oorwinning is soet, net soos die reuk van die reinheid in die spierwit roos.
En dis toe dat die kranse antwoord gee: “Nou is hierdie ons paradys”
-stanley cierenberg-

VALMAY

VALMAY

2021/08/12 Ficksburg

DEEL EEN

Jou engel het aan my deur kom klop

met ‘n canfruit vol boodskappe, woorde

en beloftes van troos en omgee.

Die engel het gesê dat ek die bottel moet oopskroef

en die woorde druppel vir druppel moet drink.

Die profeet staan voor my met ‘n rugsak vol van

onthou – fabels en verhale van berge en dale.

‘n Stukkie uit Bloemfontein, ‘n handjievol van Clocolan

en sommer ‘n boom vol kwetter-vinke met sonsak uit

Senekal en die hele kontrei.

Jou Boodskapper kyk my in die oë met die doel om te kyk,

“vat my woorde en hoor ons hartklop” sê hy soos ‘n

perd wat oor die Oos Vrystaat vlakte gallop.

My Mens, jou ore kon hoor wat geen ander oor kan hoor.

Jou oë kon sien wat geen ander oog kan sien.

Jou hart was oop vir elke vernielde siel

wat deur die wêreld gefnuik, beroof en bedrieg is.

Ek het jou boodskap per hooftelefoonlyn gekry – DANKIE

Weet dat jou woorde sag in my hart kom lê.

Maar nou het jy jou gehoorstuk opgehang en afgelui

en geen telefoonlyn sal ooit weer beset wees nie.

Koebaai for now,

ek gaan nou maar eers aflui.

Koebaai

©STANLEY CIERENBERG

PA VAN MOEDER AARDE

PA VAN MOEDER AARDE.

2021/07/31

My voeteval vat die lang stofpad af tot by die voorstrand van die see.

Daar staan en bekyk ek hom met groot respek.

Die branders rol in, trek terug en rol dan weer agtertoe. Dis die asemhaling van die see.

Plek-Plek borrel en skommel die water en maak spierwit skuimbolle, kompleet soos ‘n groot pot konftyn wat aan die kook is.

My oë lê vas op die ‘kokende pot’ van die see…

“ek is die vader van moeder aarde” sê die see.

“Ek laat ook nie my skuim afskep, en weggooi, soos ‘n pot konfyt nie” las hy by…dis toe dat ek vir die see smile.

Stanley Cierenberg.

MANNE VAN TOTI (PLUNDERING IN SA)

DIE BRAWE MANNE VAN TOTI.

Die aarde bewe…

Die son word verniel en iewers fladder ‘n mens se hand.

Die sterkste wind gryp aan ‘n seestroom en trek vir haar kaal uit.

Die Ground Hornbill trek sy oë bedonnerd-kwaai en bekyk

die malligheid onder in die straat.

‘n Valk kom verby en gooi ‘n bondeltjie tot op die mense se koppe.

‘n Arend vlieg hoog verby en gooi ‘n ander bondeltjie af, tussen die mense.

Net af in die straat rol die Apiespeulboom se oë om

net om te sê “Hier is iets oppad” en sy smaail.

‘n Ding gooi sy hande in die lug en gee oor – die arend glimlag.

‘n ander ding gryp na hoop in die Apiespeulboom, maar Apiespeulboom spoeg hom uit….

Die Arend glimlag en maak sy vlerke oop.

“Tot hier” skreeu ‘n brawe leeu.

“Nog ‘n bietjie vorentoe” skreeu die renoster…

Op die piek van die berg gooi ‘n man sy hardehout-vuur-rookbol

oor die handjievol mense, en seën hulle…en toe vou die engel julle in haar vlerke toe.

Toe weet ek dat julle orraait is.

______________________________________________________________

Vir die manne van Amanzimtoti.

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: