DIE BEWAAR VAN ‘N NAAM

DIE BEWAAR VAN ’N NAAM
2022-01-15


Die wind het maar ’n baie snaakse manier om vir jou op jou naam te roep in elke straat, dorp en om elke hoek.

Hierdie storie het begin toe ek onder die Kameeldoringboom gesit het.

Die boom het vir my gevra om ’n doring van die grond af op te tel, en in die sand te skryf.
“Wat moet ek skryf?” het ek vir die boom gevra.
“Skryf die naam neer” het die boom gesê.

Ek het nie gevra wie se naam nie, ek het geweet.

Ek tel toe die langste doring op, hou hom tussen duim en wysvinger vas en beginne skryf.

Ek skryf toe ’n baie brawe oom se naam in die sand neer. Ek het dit netjies geskryf net omdat die oom ’n netjiese oom was.
“Piet” skryf ek en onderstreep dit. Ek skryf vir die tweede keer Oom Piet se naam met die doring in die sand en glimlag.
“Dis reg” sê die boom

Op ’n keer het ek langs ’n rivier gesit.
“Skryf die naam neer” het die rivier vir my gesê.
Ek het nie vir die rivier gevra wie se naam ek moet skryf nie, ek het net geweet.
Ek skryf toe ’n Heilige naam neer, sommer so in die los sand langs die walle van die rivier met my wysvinger.

Die volgende dag vra die wind vir my om verder te stap.
Ek maak my goedjies bymekaar, sit dit in my rugsak en stap.

‘’n Week later klop ek aan die deur van die vriendelikste Antie wat ek nog ooit in my lewe gesien het.
Dis ’n baie grênd antie. Sy het ’n mooi hoed op die kop, ’n netjiese rok en bypassende sandale. Sy het selfs die mooiste ringe aan wat ek nog ooit in my lewe gesien het.

“Kom sit, Kind, ek het geweet jy gaan kom. Ek het gewag” sê die antie.

Ek stap in en gaan sit. Sy gee vir my ’n glas melk en die lekkerste soet koekies. Ons praat so bietjie oor dinge, maar toe sê sy vir my:

“Kind, skryf die naam neer” en sy glimlag.
Ek skrik myself sodat ek die rittels kry, maar ek sê toe vir myself om later te skrik. Om nou te skrik gaan die hele storie bederf en die Antie gaan my wegjaag.

Ons stap toe deur haar tuin en daar op ’n netjiese bedding wys sy vir my om te skryf. Ek tel ’n stokkie op en skryf.
“Elizabeth” skryf ek.
Dit lyk so mooi. Ek pluk ’n paar blommetjies en pak dit om die naam.
Ek het daardie aand heelnag langs die see gesit en luister hoe hy spoel. In en uit. Dis ritme. Die wind het ook sy ritme.

“Jy moet nou gaan” sê die see vir my.
Om middernag stap ek verder en 5 weke later kom ek by ’n baie kwaai man aan.
Hier het die Antie se rittel-skrik en hierdie Oom se rittelskrik in my kom klim. Ek het eers om ’n hoek gestaan om klaar te skrik, toe stap ek nader.
“Kom Boeta, skryf daai naam hier neer. Hier, ek wys vir jou hier en nêrens anders nie. As jy dit op ’n ander plek skryf, gaan daar moeilikheid wees, verstaan jy?”
Die ritteltit kom terug en hy gee vir my ’n baie ou potlood om te skryf.
“Mag ek net eers aan die potlood ruik, asseblief Meneer?” vra ek
Hy glimlag en sê, Ja.
Ek ruik ou skryf. Ek ruik ou woorde. Ek ruik baie sinne. Dit is ’n lekker reuk.
Ek sak op my knieg en skryf die naam in die Vrystaat sand.
“Wilhelm” skryf ek. Dit klink so mooi.
Hy sê toe vir my:
“Boeta, jy kan maar daai potlood hou, maar voordat jy gaan, skryf die naam vir ’n tweede keer neer.
Ek skryf
“Nee, nie langs mekaar nie, skryf die naam bo-oor die klaar geskryfde naam”
Ek doen dit.
Die naam is diep in die grond gekrap.
Ek staan op, skud sy hand en loop weg.

Daardie aand laat gaan staan ek op die hoogste berg en bekyk die wêreld in stilte.

“Nou kan ons maar begin” sê die wind vir my

“Begin met wat?” vra ek

“Met die seremonie” sê die wind.

Ek haal toe die Oom se Potlood uit my hempsak en skryf baie name in die sand op die bergpiek neer.
Toe ek klaar is, kom die wind op en hy waai. Hy begin waai by die Kameeldoringboom regoor die hele land tot hier waar ek op die berg staan.\
Die wind het al die name weggewaai, maar nie weg soos in heeltemal weg nie. Kom ons sê nou maar liewer, die wind het die name opgetel en dit in my hart in kom waai.

Vandag staan ek hier om al hierdie name met my mense te deel en sommer ook te gee.
Ek gee Port Elizabeth se naam, Potgietersrus, Nysltroom, HF Verwoerd, Piet Retief en so kan ek hulle opnoem.
“Ons sal julle nooit vergeet nie!” skreeu ek van die bergtop af en die hele wêreld staan op aandag.

Hierdie dag moet julle in julle se dagboeke aanteken, met die mooiste pen of potlood wat julle het en. As julle nie pen en papier het nie, skryf dit sommer in die sand. Dit wind sal die optel en bewaar, moenie worry nie.

-stanley cierenberg-

JOU NAAM – ‘N STUKKIE TROOS

JOU NAAM
’N STUKKIE TROOS VIR JOU

Deur jou kamervenster se fyn kantgordyntjies
gooi die goue son haar strale in vol patroontjies
op die vloer en teen die muur, selfs op die sagte
wolkombers by die bed se voetend-end
Jy kyk na die goue son-patroontjies van die kantgordyn…
en in elke patroontjie en goue straal is jou naam geskryf…
want jou naam is lig
jou naam is liefde
jou naam is alles.
ek het dit vir jou geskryf.
jou naam is in die goue strale van die son
-stanley cierenberg-

SNEEU

SNEEU
2022/01/05


die tuin is spierwit gesneeu. die wit is so skoon dat die kyk in my oog te skerp word.
Klossies sneeu hang aan boomtakke en klou aan graspolle en alles is rein, skoon.

ek gaan staan buite in die tuin en trek die reuk van sneeu diep by my neus in totdat daar nie meer plek in my lyf is om die reuk te bêre nie. Ek bêre die reuk van sneeu in my vingers, my voetsole, my hande, my wange en in my gesig. Tot diep in my brein waar ’n kliertjie wegkruip.

“Jy is nou rein” sê ’n sneeuvlokkie.
“Hoe bedoel jy?” vra ek
“Die sneeu maak mens rein. Dit trek al die pyn uit jou lyf uit” sê Sneeuvlokkie
“Waarheen trek dit die pyn?” vra ek
“Na plekke ver hiervandaan. Ek kan nie vir jou sê nie, want anders sal die pyn jou weer kom soek. Los daai pyn laat hulle maar gaan” sê Sneeuvlokkie
Ek los toe die pyn.

Daar in die spierwit tuin hoor ek ’n ligte suis in my ore.
“dis jou lewe wat jy daar hoor” sê Sneeuvlokkie
“Watse lewe?”
“Die bloed in jou are, die lug in jou longe en die gees in jou siel” antwoord Sneeuvlokkie

Daardie dag, so in die spierwit-sneeu-tuin hoor ek toe my eie lewe vir die eerste keer.

Gaan staan net stil wanneer dit sneeu, dan sal jy ook jou eie lewe hoor…dis mooi…jou eie lewe sing die mooiste liedere, net vir jou.

“Dankie Sneeuvlokkie” sê ek en toe kom daar ’n sonstraal deur die wolke, deur die sneeu tot in my oë….dis toe dan ek net weet….ek weet net.

Gesprekke tussen engele

GESPREKKE TUSSEN ENGELE
2021-11-28

’n sagte asem raak aan die seun se wang
dis nie ’n asem van bang, maar van lewe
“ek het kom kyk hoe dit met jou gaan, seun”
‘soos asem, so is Ma vir my” sê die seun.

“ek het vir jou ’n ekstra veer in jou vlerk kom steek”
“Dankie, Ma, soos ’n ekstra snaar vir my kitaar”
“Ja, seun, kom, kom sit hier by ma, ek wil jou iets vra,
kom, kom dan sing ons ’n lied vir jou pa”

“In reën, is jy rondom my
In trane vee jy af voor my”
sing ma en seun saam…*

in ‘n vreemde stad val ’n bui reën
en iewers staan ’n eensame kitaar
pa hoor die sing van ’n ekstra snaar

Pa glimlag tevrede vir die kitaar en sê:
“In reën is jy rondom my”**

DANKIE. ( Vir Tannie Maryna Jordaan)

-stanley cierenberg-

*liriek uit Theuns Jordaan se lied, soos Bloed
** liriek uit Theuns Jordaan se lied, Soos Bloed

CHRISTIAAN VAN TONDER

CHRISTIAN VAN TONDER
VRYSTAAT
2021-11-30

Ligkind, kind van die lig:
dis soos my oë jou sien

Die lig in jou oë lê sag
die oopte in jou glimag

is oop soos ’n sand plaaspad
soos jou hart, oop, soos jou hart

Kind van die Vrystaat, onse eie kind,
seun van die veld, seun van die berg.

Ons voel die aanhou wen in jou
elke koei het jou glimlag geken.

Maar wat maak ons nou? wat nou?
jou kudde stap alleen in die voetpad,

die koei wat haar kop teen jou skouer skuur
vra: “Waar is Christiaan, waar is ons meneer?”

Nou stap die kudde alleen, sonder jou
maar in die son, daar is jou lig vasgeklou

Kind van die Vrystaat
Kind van die blink-ster

Ek hurk op my knieë en salf
jou voete met melk, groot respek…

©stanley cierenberg (breinsuiker)

MY NAAM IS KLIPPIE

MY NAAM IS KLIPPIE
Jy het my versigtig opgetel,
vanuit die stof van ‘n sandvoetpad
my in jou handpalm vasgehou en
afgestof, my vir jou gevat.
Jy het my tussen jou vingers gerol
tussen jou hande, om en om
en versigtig in jou broeksak gedruk
Later het jy my kaal lyf in
sagte gebreide leer toegedraai
sodat die ‘veilig’ in my hart kom lê
jy het met jou lippe en growwe stem
saggies vir my gefluister en ek
het lief geword vir jou.
Jou een oog toe, en die ander
oog kyk vir my wat praat sonder woorde.
Toe lag jy, klap jou hande teen mekaar
en langs my lê ‘n dooie swaeltjie.
Die swaeltjie se gees sê toe vir my:
“Sy naam is Kettie. Ek en jy is saam dood, kom ons vlug”

Kalahari

DIE KALAHARI

2021/12/18

 

Kalahari praat nie baie nie,

Hy luister fyn

En kyk ook fyn

 

Kalahari is nie grênd nie

Maar uitgevat van wysheid

 

Jy vra nie sommer ‘n vraag

vir Kalahari nie, sy antwoord

mag jou dalk in die bek ruk.

 

Wanneer jy Kalahari se rooi

sand vat vir stap, trap mooi.

 

Jy trap nie op Gemsbok se spoor nie

Jy trap nie die fyn blaartjies van ‘n

bossie plat nie, jy sal berou.

 

Gemsbok is die Koning van Kalahari

-heilige bok met wie jy nie mors-

 

By die watergat sal Gemsbok se

horings oor die horison gesien word

 

Gemsbok sal jou na die soetfontein toe

vat, daar waar jy gevoed sal word…

 

Gemsbok praat met die Kalahari

Kalahari praat met Gemsbok

 

As jy mooi luister, sal jy die Gemsbok

in JOU stem hoor

 

As jy mooi kyk, sal jy Kalahari

in JOU hande sien,

 

As jy mooi soek, sal jy ‘n

voetpad in JOU handpalms kry….

 

 

die voetpad na omgee.

 

Jy is die Gemsbok

Jy is die Kalahari.

 

(Inspirasie: Hennie Calitz)

Start a Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: