‘n ma

‘N MA

Ek en my Jan het lelik woorde gehad.

‘n ma se hart is mos net ook ‘n ma se hart,

Verstaan?

‘n ma sien dinge in haar kind voordat

die kind dit self nog kan raaksien

en daai is ‘n wonderlike ding wat

die Jirre vir ‘n moeder gegee het.

Die woorde tussen my en Jan het

lat die trane in my oë kom lê,

maar vandag gaan ek my sê sê.

Ek stap om my huis na waar Jan

agter in my jaart in sy stillasie bly.

‘n ding moet gepraat word en klaar

en daai is ‘n ding wat my ma my geleer

het en my ma se ma en ook haar ma.

Die wind waai uit die wil uit, hier op

die weskus, maar die wind gaan my nie binne

hou nie. ek gaan waai soos die wind.

“Nou kyk Jan, laat ek praat en klaar praat,

en ek praat as jou ma vandag.  Mens kry twee

soorte ma’s. Jou grootmaak ma en jou baar-ma.

Ek het jou dalk nie groot gemaak nie, maar

ek het vir jou gebaar en die bloed is daar.

Ek voel jou voel.

Ek sien jou kyk.

Ek voel jou bloed.

Toe trek ek die knoop-trui

stywer om my lyf en stap

die wind in.  (geinspireer deur Ousus Adams in Hondeklipbaai)

Advertisements

PLEKKIE IN DIE SON

Soos jy by Hartswater inry sien jy aan jou linkerkant ‘n groot rooidakhuis. Dis waar ou Miesies Smallpenny bly. Miesies Smallpenny is oorspronklik van Engeland af, maar bly al vir jare in Hartswater en sy praat afrikaans met ‘n moeilike aksent. Mens moet mooi luister wanneer sy praat en haar lippe fyn dophou, anders gaan jy so verlore raak dat geen mens jou ooit weer gaan kry nie.

Miesies Smalltpenny het die mooiste stem wat nog op aarde was. Wanneer sy met mense op die telefoon praat, eet hulle uit haar hande uit. Sy kon telesales doen soos geen ander vrou nie.

“Soet soos heuning”

“Strelend soos lentereë”

“Pragtag soos ‘n liefdesverhaal” is van die komplimente wat sy kry.

Die probleem kom in wanneer mens die vrou agter daardie Soet, Strelende, pragtage stem sien.

Sy is ongelooflik lelik.

Sy is vet

Miesies Smallpenny het neushare wat slap uit haar neusgate hang

Miesies Smallpenny het skurwe hakke en sweterige armsholtes. Dis ‘n treurige gesig.

Saans, as dit donker word, sal Miesies Smallpenny buite in haar tuin stap en dan gesels sy maar so met al wat plant, struik en boom is. Die bure sit op hulle stoepe om die soet stem te hoor, solank hulle haar net nie hoef te sien nie.

sy was verwerp

Sy was alleen

Sy het agter toe deure gesit en gewag om te vergaan.

“Here, vat my maar. Ek wil ‘n engel word. Ten minste gaan mense my hoor en nie sien nie” het sy gebid.

“Nee” het die gesiggies in die tuin gepraat.

“Hou moed” het die akkerboom gesê

“Ons sal jou help” praat die kannas soos ‘n spreekkoor.

Op ‘n dag beland Miesies Smallpenny agter ‘n houtmuur. sy wou so graag die buurman ontmoet en so steek sy haar hande in twee opgemaakte pop-kouse en praat oor die muur

“Goeie dag”

“Hallo” sê die buurman\

“Kan ek vir koffie kom?” vra die pop

Daardie dag het ‘n nuwe maan vir Miesies Smallpenny opgekom

“n nuwe ster het begin skitter, want voor sy haar kon kry doen sy ‘n poppekas in die biblioteek.

Dit het net eers Maandae oggende begin, maar sy was so gewild dat sy elke dag haar poppespel gaan doen het.

“Ja, so het ons elke een ‘n plekkie in die son” sê die Kannas een laatmiddag vir haar

“Ja….so het ons elke een maar iets….net ‘n klein ietsie wat mooi is”

DIE KERK SE ARGITEK

DIE KERK SE ARGITEK

Die kerk se hoekstene en trappies

perfek en netjies, selfs die vensterbanke

presies afgemeet en uitgemessel,

streng volgens die plan opgestel

die Meneer Franke.

Die argitek se metings en presies,

net sy hy homself

Die kerk se toring, trots en regop,

te siene van ver buite die dorp.

Kerkgangers, dominees, diakens en ouderlinge

stap tevrede om die gebou,

dank die Here God daar bo vir die

aanbiddingsplek, plek van Heiligheid.

Dominee Marais bestyg sy preekstoel,

Sondag na Sondag, kniel by die tweede trappie

dan vat hy die res met trots.

Die gemeeente staan soos een man op,

Tannies met slap hoede, ooms in stywe pakke

en Moeders wat kinders vashou in die Moederskamer,

(om nie die res van die gemeente te steur nie)

‘n Plek waar elke verlore siel sy rus vind,

‘n plek waar man en vrou ewig trou

aan mekaar beloof en dooies tot ruste gebring word.

Dominee Marais dank Die Here in elke diens vir

sy gebou so mooi en veilig, behoudend, konserwatief

en ortodoks.

Die kerk se argitek woon twee huise aan,

saam met sy lewensmaat.

“Die argitek is ‘n moffie” fluister ‘n mond

agter ‘n baard.

“Nooit” snik ‘n mond onder ‘n slap hoed

Nou wat nou?

OM OUD TE WORD

OM OUD TE WORD

 

Die plooie op my voorkop

is die padkaart na al die onthou

die plooie langs my oë,

lê soos riviere van glo

die plooie op my gesig

is bewyse van leef en laat leef

Die bruin vlekke op my hande

is die woordeboek van my reise,

die skurf tussen my vingernaels

is die pad na my gedigte en stories.

Dis myne.

Dis my pad.

Dis my storie.

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: