SKOEN

MY OU SKOEN

(en ’n vrot pampoen)

elke middag om vier uur

stap ek verby die skuur

dan straat af, hoek om

tot by die ou bloekom

waar ons as kinders

gevlieg het soos vlinders

en jy vir my raai-raai

laat speel, my liewe Meraai.

jy het vir my gevra

wat ek op my rug dra

en het gelag en gesê

dis my liefde wat daar lê.

ek het jou lief, Meraai

ja, wie sou kon raai

het jy gevra toe ek jou soen,

aan die heining hang my skoen

waarmee ek saans laat

tree vir tree stap, af in die straat

tot by jou om vir jou te sing

en ’n bos blomme te bring.

Meraai, my skoene is oud

en die dae word koud

want winter hang in die lug

en my gedagtes is op vlug

na die dag, ek en jy

teen die heining kon vry

maar nou is dit ’n vrot pampoen

en ’n stukkende skoen.

dis maar al

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: